Warm onderwerp: Prodromale sinucleinopathieë - REM-slaapgedragsversteuring

In hierdie eerste episode gaan ons praat oor REM-slaapgedragsversteuring. En hiervoor het ek Laura Pérez Carbonell as gas, 'n konsultant in slaapgeneeskunde en neurologie by die Slaapversteuringsentrum by Guy's-hospitaal in Londen. Baie dankie Laura, dat jy vandag by ons aangesluit het.

Dr. Laura Perez-Carbonell: Baie dankie, Eduardo, dat jy my verwelkom het. Dit is 'n ware plesier om hier te wees.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: Dit is dus nie baie algemeen dat ons 'n slaapspesialis in [00:01:00] die MDS Podcast het nie. Ek wou die onderhoud begin met jou deur ons 'n bietjie oor jouself te vertel, hoe jy in slaapgeneeskunde oplei, en of daar enige meer formele genootskappe of maniere is om hierdie opleiding te bereik, aangesien dit vir sommige van die luisteraars interessant kan wees.

Dr. Laura Perez-Carbonell: Ek dink dis 'n langstaande vraag, en ons almal voel dat ons ons eie pad na slaapopleiding moet vind. In Europa is daar 'n paar plekke waar jy toegewyde slaapopleiding as neuroloog kan kry. In my geval het ek besluit om my meestersgraad in slaapgeneeskunde aan die Universiteit van Barcelona te doen, waar ek later my PhD voltooi het.

Ek het besluit om dit te doen nadat ek my opleiding in neurologie in Madrid, Spanje, voltooi het. En toe het ek hierheen na die VK verhuis om 'n genootskap in slaapgeneeskunde by Guy's en St Thomas' te doen waar ek nou werk. Ek dink vir diegene wat baie belangstel in slaapopleiding en hul werk in hierdie veld binne Europa wil ontwikkel, is die sertifisering van kenner in slaapgeneeskunde deur die Europese Slaapnavorsingsvereniging die beste keuse.

En dan is ek bewus daarvan dat daar ander lande is wat hul eie paaie het, maar oor die algemeen is dit nie 'n baie goed gestandaardiseerde veld om in op te lei nie en dit is baie iets wat elkeen van ons besluit het om op ons eie manier te doen en op soek na ons eie pad.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: Dankie dat jy dit gedeel het. Kom ons begin dus met REM-slaapgedragsversteuring. Eerstens, kan jy ons 'n bietjie vertel wat REM-slaap is en wat gebeur tydens 'n REM-slaapgedragsversteuring?

Dr. Laura Perez-Carbonell: Ja. REM-slaap is dus een van die slaapstadiums wat ons in 'n volle slaapsiklus het. Ons het dus nie-REM-slaap, wat nie-rapid eye movement slaap is wat van N1 en 2 en 3 gaan, ligter tot diepste slaapstadiums. En dan het ons REM-slaap, [00:03:00] rapid eye movement slaap wat periodiek in elke siklus wat ons dwarsdeur die nag het, plaasvind.

Maar dit is meer dig, dit is geneig om meer gereeld te wees teen die tweede helfte van die nag. Dit gebeur dus vanaf die eerste slaapsiklus wat ons het, maar dit is geneig om langer te duur teen die tweede helfte, die einde van die nag. In hierdie slaapfase is ons geneig om meer te droom of die soort drome wat ons meer gereeld onthou.

En vanuit 'n fisiologiese oogpunt is die hoofkenmerk dat ons, afgesien van die vinnige oogbeweging, die spiere in ons liggaam ontspanne en atonies moet wees. Dus is spieratonie die neurofisiologiese kenmerk van hierdie stadium. In REM-gedragsversteuring of REM-slaapgedragsversteuring sien ons dat pasiënte eintlik hierdie fisiologiese spieratonie verander het.

So, hulle het 'n verlies aan spieratonie in REM-slaap, en daarom eindig hulle [00:04:00] met die uitleef van hul drome. Hulle kan dinge doen soos slaan of skop, hulle kan hul arms swaai, hulle kan uitroep. Hulle kan ook effens mooier dinge doen soos sing of lag. En al hierdie gedrag, bewegings of vokalisasies lyk asof dit saamgaan met die inhoud van hul drome.

Meer tipies is hierdie drome nogal lewendig en aksiebelaaid, en behels dinge soos om hulself te verdedig teen 'n bedreiging wat deur 'n dier, deur 'n persoon, aangeval word. Maar hulle kan ook ander, weer eens, aangenamer inhoud hê. Hulle speel soms sport of hulle gesels net met iemand in hul droom.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: Uitstekend. En kan u vir ons sê dat dit kan gebeur in die konteks van neurodegeneratiewe afwykings of dit kan ook in isolasie gebeur, reg?

Dr. Laura Perez-Carbonell: Ja, absoluut. Ons oorweeg sekondêre vorme van RBD, dié wat voorkom op [00:05:00] gevestigde neurodegeneratiewe toestande soos alfa-sinukleinopatieë, en ons sal later in meer besonderhede hieroor praat. Maar ook in die konteks van ander neurologiese afwykings, is dit baie tipies dat ons byvoorbeeld in die slaapkliniek pasiënte met narkolepsie tipe 1 sien wat snags komorbiede REM-gedragsversteuring het.

Daar is ook ander vorme wat hoofsaaklik deur medikasie, veral sekere antidepressante, veroorsaak word, maar ook deur betablokkers veroorsaak kan word. En dan het ons wat ons geïsoleerde REM-slaapgedragsversteuring noem, geïsoleerde RBD, wat die vorm is wat in isolasie voorkom soos die naam aandui, en dit is gekoppel aan die toekomstige risiko om 'n openlike sinucleinopatie te ontwikkel.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: Uitstekend. Ons sal later hieroor praat. Maar as u ons 'n bietjie meer oor die diagnose kan vertel, hoe kan ons die diagnose bevestig? [00:06:00] En ek dink omdat die toegang tot slaapstudies of slaapeenhede in sommige gebiede redelik beperk is, hoe kan ons 'n veilige en akkurate diagnose hê sonder slaapstudies?

En ons kan ook 'n bietjie oor die toekoms gesels, hoe dinge vorder om net die diagnose buite 'n hospitaal te maak.

Dr. Laura Perez-Carbonell: Absoluut. Ja. Ons het verskeie siftingsvraelyste wat help om moontlike RBD-pasiënte te identifiseer. En tot op hede bly die polisonografie as die goue standaard beskou om die diagnose te bevestig, om die verlies van REM-atonie te identifiseer en, tesame met 'n suggestiewe kliniese geskiedenis, kan ons die diagnose bevestig.

Maar ons is bewus daarvan dat beskikbaarheid van polisonografie 'n uitdaging is in sekere dele van die wêreld. En dit is ook 'n moeilike ding, selfs wanneer dit beskikbaar is. Dit is 'n groot versoek vir pasiënte wat kwesbaar is of ver van 'n slaaplaboratorium woon om op hierdie manier ondersoek te word.

Ek dink een van die dinge wat waarskynlik die volgende stap gaan wees om RBD op 'n effens makliker of nader manier vir pasiënte te diagnoseer, is om die studies na hul huise te bring. En daar is 'n bietjie werk wat gedoen is met die gebruik van tuisvideo-polisonografie, wat 'n goeie opsie lyk om al die inligting wat ons het te bekom, maar om te vermy dat pasiënte gevra moet word om na 'n slaaplaboratorium te kom wanneer dit dalk nie beskikbaar is nie of ver van waar hulle woon, is.

Waarskynlik sal die toekoms ons ook ander geleenthede bring wat die gebruik van beperkte seine eerder as 'n volledige standaard polisonografie behels. Die bepaling of keuse van spesifieke seine wat ons kan help om die slaapstadium te identifiseer waarin ons spieraktiwiteit tydens REM-slaap het, en miskien ook video.

Want natuurlik, as ons bewegings kon vasvang, selfs al was daar geen volwaardige [00:08:00] episodes van RBD nie, maar selfs kleiner, korter bewegings wat REM-slaap identifiseer, kan ook baie nuttig wees. Dus word daar tans baie werk gedoen deur verskeie groepe regoor die wêreld en daar is natuurlik hierdie bekendstelling van die gebruik van masjienleermodelle, outomatiese analise van gekombineerde uitsette wat verkry word deur 'n beperkte stel seine eerder as 'n volledige video PSG om pasiënte met RBD te probeer identifiseer of te onderskei van diegene wat nie RBD het nie.

As ons meer in die konteks van die algemene bevolking dink, probeer ons soveel pasiënte as moontlik identifiseer, veral vir diegene met geïsoleerde RBD wat ons weet 'n hoë risiko het om 'n neurodegeneratiewe toestand te ontwikkel. Ons sal 'n stapsgewyse benadering moet hê en heel waarskynlik sal ons in die toekoms protokolle moet implementeer waar ons siftingsvraelyste gebruik, miskien 'n tussenstap met 'n onderhoud wat op afstand gedoen kan word, [00:09:00] byvoeg en dan 'n paar eenvoudiger toestelle, beperkte PSG-toestelle, bekendstel wat ons kan help om die diagnose te bevestig.

Maar ja, ek dink daar is 'n paar dinge wat ontwikkel moet word en daar sal 'n paar werk gedoen moet word om die metodes wat ons in hierdie konteks gebruik, te probeer veralgemeen.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: Uitstekend. En terug na die neurofisiologiese studies, so wat ek verstaan ​​het, is dat dinge beweeg op 'n manier soos epilepsie, waar jy elektrofisiologiese opnames op 'n ambulante manier kan hê. En ek wil graag hê jy moet 'n bietjie kommentaar lewer oor sommige van die beperkings van die video-polisomnografie as 'n binnepasiënt, want soms is dit iets wat ons as klinici uitgedaag het in iemand wat ons dink aan REM-slaapgedragsversteuring ly, maar terugkom met 'n normale polisomnografie.

Kan jy bietjie daaroor kommentaar lewer?

Dr. Laura Perez-Carbonell: Ek dink dis 'n baie belangrike vraag. Ek dink natuurlik dat dit nooit help om in 'n onbekende omgewing te wees nie, [00:10:00] en veral vir daardie slaaplaboratoriums wat byvoorbeeld in 'n saal, 'n hospitaalsaal, gebaseer is, kan dit baie raserig raak, dit kan baie ontwrigtend raak.

So ek dink elke slaaplaboratorium probeer om so kalm as moontlik te wees. Maar daar is dinge wat die slaapgehalte kan beïnvloed, en sommige pasiënte voel nie dat hulle 'n goeie nagrus gehad het wanneer hulle in 'n slaaplaboratorium oornag nie. Dit is dus 'n beperking.

Daar is ook ander pasiënte waar ons, as gevolg van hul kort totale slaaptyd, of as gevolg van die effek van sekere medikasie, dalk nie in staat is om REM-slaap op 'n enkele nag op te neem nie, en dit is 'n algemene rede waarom ons studies herhaal. Ek dink dus daar is inherente beperkings of uitdagings vir slaapstudies in die laboratorium.

Aan die ander kant dink ek dis ook goed om 'n beheerde omgewing te hê, vanuit 'n tegniese oogpunt. Daar is natuurlik 'n paar beperkings wat jy sien wanneer studies tuis gedoen word. Maar waarskynlik met eenvoudiger toestelle is dit iets wat ons behoort te kan oorkom en met 'n bietjie opvoeding aan pasiënte of bedmaats om dit snags op te los.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: Interessante punt, ja. Kom ons praat nou oor REM-slaapgedragsversteuring in die konteks van manifeste Parkinson se siekte. Dit is dus 'n algemene simptoom oor die algemeen, en ek wil graag hê jy moet praat oor die voorkoms daarvan, as daar enige data oor die verloop is, want een van die dinge is dat dit baie kan wissel gedurende die verloop van die siekte.

En miskien as jy 'n bietjie kan praat oor hoe om die simptome van REM-slaapgedragsversteuring met farmakologiese en ook nie-farmakologiese terapieë te bestuur.

Dr. Laura Perez-Carbonell: Ja. Ek dink as ons die studies in ag neem wat video-polisonografie gebruik het om die voorkoms van RBD in Parkinson's te skat, is dit tussen 25 en 50% geraam. En daar word ook beraam dat ongeveer 20% van diegene werklik die RBD begin het [00:12:00] heel waarskynlik voor die aanvang van motoriese disfunksie.

Met verloop van tyd, as ons kohorte pasiënte met Parkinson's opvolg, blyk dit dat die voorkoms van RBD toeneem. En dit lyk asof ons ook op 'n individuele vlak, as ons opvolg-polisonografiestudies doen, geneig is om 'n toename in die hoeveelheid REM-slaap sonder atonia oor tyd te sien.

So dit is iets wat ons kan sien met die opvolg van hierdie pasiënte. Ek dink klinies is dit effens meer uitdagend om te assesseer. Eerstens, want dit is 'n toestand soos in baie slaapversteurings waar pasiënte baie dikwels nie bewus is van die episodes nie. Tensy hulle gereeld wakker word as gevolg van hul drome, of omdat hulle uit die bed geval het of hulself beseer het. Soms is dit meer dikwels 'n bedmaat wat jou werklik rapporteer wat aangaan en of hulle verbeter het of nie.

So ek dink 'n deel van die soort [00:13:00] skommeling en onsekerheid oor wat die verloop oor tyd vanuit 'n kliniese oogpunt verwag word, hang af van die feit dat ons staatmaak op daardie getuie wat die pasiënt sien hoe hy of sy hul drome snags uitleef. As daar geen bedmaat is nie, is dit soms moeilik om te skat hoe dinge gaan.

Vanuit 'n behandelingsoogpunt dink ek die belangrikste deel van die gesprek wanneer 'n pasiënt RBD vermoed of bevestig het, is om oor veiligheid te praat om te verseker dat die slaapkameromgewing aangepas word op 'n manier wat ons probeer om enige risiko's te verminder. Probeer dus om te verhoed dat jy aan die kant van die bed slaap wat naby 'n verkoeler is.

Probeer om kussings, vloerkussings, gevulde bedrelings, sagte kopstuk te hê. Sodat daar eenvoudige dinge is wat oorweeg kan word. Die bedkassie verwyder, nie glas naby hulle hê nie. Daardie soort dinge wat hulle baie keer, tot 'n mate, reeds geïmplementeer het wanneer jy hulle in die kliniek sien, want hulle besef [00:14:00] hulle moet 'n paar dinge verander om te verhoed dat hulle hulself beseer.

En natuurlik ook om die bedmaat veilig te hou as hulle aanhou om die bed te deel. Ten minste om 'n lang kussing tussen hulle twee te hê, miskien 'n groter bed as dit enigsins moontlik is. So daar is 'n paar dinge om te bespreek, want veiligheid is natuurlik 'n bron van kommer wanneer hierdie episodes beskryf word.

Vanuit 'n farmakologiese oogpunt dink ek dat dit ook 'n belangrike punt is om die hele lys medikasie wat hierdie pasiënte gebruik, te hersien, want hulle gebruik dikwels medikasie wat RBD kan vererger of die verlies van REM-atonie kan vererger. Meer dikwels medikasie soos SSRI's, SNRI's, trisikliese, mirtasapien.

So daar is baie antidepressante wat dinge regtig kan vererger, selfs al was hulle dalk nie aanvanklik die snellerfaktor vir hul RBD nie. Maar as hulle op hierdie behandelings is, [00:15:00] kan dit beslis simptome vererger. Betablokkers soos bisoprolol, propranolol kan ook REM-gedragsversteuringsepisodes vererger.

Daar is 'n paar gevallestudies van orale cholinergiese middels. Dus dink ek, 'n volledige hersiening van die medikasie wat hulle gereeld neem, is belangrik. Ook om 'n bespreking te hê oor hul alkoholinnamegewoontes. Of hulle nou naby slaaptyd drink, of hulle te veel drink, want wat ons eintlik weet, is dat as iemand te veel drink en dan skielik nie op 'n enkele aand drink nie, RBD vererger kan word.

Maar alkohol self kan ook slaapversteurende effekte hê. Dit is dus oor die algemeen nie 'n ideale stof in hierdie konteks nie. Vanuit 'n farmakologiese oogpunt, as ons praat oor die teiken van die beheer van simptome van RBD, kom die bewyse hoofsaaklik uit waarnemingsstudies, klein gerandomiseerde beheerde proewe (RCT's).

Ons het nie regtig groot gerandomiseerde dubbelblinde beheerde studies nie. Dit is [00:16:00] die bewyse wat ons het, is klein en kom hoofsaaklik van waarnemings- of klein gerandomiseerde beheerde proewe. Ek sou sê dat melatonien waarskynlik die eerste opsie is waarmee ons meer gemaklik sou voel om 'n pasiënt te begin.

En die rede is dat ons weet dit kan help. Dit kan help om die verlies van REM-atonie te verminder en dit kan help om hul simptome te beheer met 'n goeie veiligheidsprofiel. Omdat ander opsies wat klassiek in hierdie konteks gebruik is, soos klonasepam, weet ons dat dit uiters nuttig kan wees, maar ons moet baie versigtig wees met die potensiële risiko van verwarring, risiko van val.

Natuurlik, as daar onbehandelde slaapapnee is, is ons ook bekommerd oor die gebruik van iets soos klonasepam. Dus, in die konteks van pasiënte met gevestigde neurodegeneratiewe toestande, moet ons versigtig wees met die gebruik van hierdie medikasie en indien nodig, probeer om dit teen 'n minimum dosis te hou.

Daar is ook bewyse oor, oor [00:17:00] die gebruik van transdermale rivastigmien, veral as daar komorbiede kognitiewe inkorting is. Dit is dus iets wat ons ook sal oorweeg. En die vierde-linie terapieë soos gabapentien of quetiapien, natriumoksibaat.

Daar is dus ander opsies met selfs minder soliede bewyse as die ander.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: Uitstekend. En u het daar die potensiële newe-effekte genoem, veral in die konteks van mense met neurodegeneratiewe afwykings, en ek dink die besluit moet geïndividualiseerd wees. Maar wanneer begin jy gewoonlik met die farmakologiese behandeling? Dit is omdat dit soms moeilik is om die impak van die simptome te bepaal, soos u vroeër genoem het.

Is dit iets wat jy aan almal bied wat kla oor simptome van REM-slaapgedragsversteuring, of probeer jy die impak op die pasiënt of die bedmaat 'n bietjie meer assesseer en die risiko's balanseer?

Dr. Laura Perez-Carbonell: Ja. Ek sou dus meer die tweede, laasgenoemde sê. Dit is dus baie geïndividualiseerd en ek dink ons ​​het almal 'n [00:18:00] gesprek wat hoofsaaklik oor veiligheid gaan. Dus die veiligheid van die pasiënt, die veiligheid van die bedmaat. As daar dus kommer uit daardie oogpunt is, wat ongelukkig algemeen die geval is, dan bespreek ons ​​farmakologiese opsies om mee te begin.

So ek sou sê dat pasiënte baie dikwels medikasie benodig. Maar dit is ook waar dat sommige pasiënte mettertyd so bewus is van hoe die episodes voorkom dat hulle al hierdie aanpassings op 'n baie noukeurige manier maak, en sommige mense besluit om nie met hul medikasie voort te gaan nie, wetende wat die voordele en die risiko's is.

So ek dink dis geïndividualiseerd en ek dink, jy weet, 'n eerlike gesprek, 'n oop gesprek met hulle is, en die bedmaat, indien moontlik, is nodig.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: Uitstekend. Kom ons praat nou oor geïsoleerde REM-slaapgedragsversteuring, wat ons almal weet nou 'n gevestigde [00:19:00] prodromale aanbieding is vir sommige neurodegeneratiewe afwykings, hoofsaaklik Parkinson se siekte. Dit kan dus baie jare voor die aanvang van die motoriese simptome gebeur, en daar was longitudinale multisentrumstudies wat soliede bewyse hiervoor gelewer het.

Kan jy ons 'n bietjie meer vertel oor geïsoleerde RBD? Hoekom is dit so belangrik, die risiko van die ontwikkeling van neurodegeneratiewe versteurings en wat die gevolge hiervan kan wees?

Dr. Laura Perez-Carbonell: Ja, soos u genoem het, is geïsoleerde RBD sterk gekoppel aan die latere ontwikkeling van sinucleinopatieë soos Parkinson se siekte, demensie met Lewy-liggame, veelvuldige sisteem-atrofie. Die grootste kohortstudies wat pasiënte vir die langtermyn opgevolg het, skat dat ongeveer vyf-en-sewentig persent van pasiënte met geïsoleerde RBD 'n sinucleinopatie binne 'n opvolg van ongeveer 12 jaar ontwikkel, en die jaarlikse fenokonversiekoers word op ongeveer ses persent geraam.

Dit is dus 'n sterk voorspeller, [00:20:00] en daar is baie bewyse daar buite wat dit aantoon. Of pasiënte Parkinson's of demensie met Lewy-liggame sal ontwikkel, ek dink daar is ongeveer 'n gelyke risiko tussen daardie twee uitkomste. Daar is sommige werke wat DLB bevoordeel, ander wat Parkinson's bevoordeel.

Wat ons oor en oor kan sien, is dat 'n minderheid van die geïsoleerde RBD-pasiënte veelvuldige sisteematrofie ontwikkel. Dit is hoofsaaklik óf Parkinson se siekte óf demensie met Lewy-liggame. En ek dink as ons die fenotipe in ag neem, veral vir diegene wat Parkinson se siekte ontwikkel, is dit oor die algemeen 'n vorm van die toestand wat meer aggressief lyk, dus vinniger progressie van motoriese simptome.

Oor die algemeen presenteer hulle met 'n rigiede akinetiese motoriese aanbieding eerder as tremor-tipe Parkinson se siekte. Hulle het oor die algemeen meer ortostatiese hipotensie, vroeë kognitiewe agteruitgang, hallusinasies, oormatige [00:21:00] slaperigheid gedurende die dag. Dit lyk dus oor die algemeen na 'n taamlik aggressiewe vorm van Parkinson se siekte as dit met RBD geassosieer word. En as ons die voortdurende liggaam-eerste versus brein-eerste subtipes in ag neem, glo ons dat wanneer RBD presenteer, gewoonlik eers as 'n geïsoleerde vorm en dan Parkinson se siekte ontwikkel, dit binne die liggaam-eerste subtipe beskou sal word wat presenteer met outonome disfunksie, betrokkenheid van die enteriese senuweestelsel, hiposmie en dan mettertyd, vestig die motoriese simptome parkinsonisme.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: En jy het 'n baie interessante punt gemaak dat REM-slaapgedragsversteuring geassosieer word met 'n swakker prognose, met vinnige progressie van die siekte, 'n hoër risiko van demensie, ensovoorts. Dit het dus 'n bykomende prognostiese waarde. Dit bied dus 'n uitstekende geleentheid vir 'n vroeë diagnose en vroeë intervensies om 'n geïsoleerde REM-slaapgedragsversteuring soms vir jare te hê [00:22:00].

En daar was baie vooruitgang in biomerkers en verskillende ondersoeke wat probeer het om die diagnose van Parkinson se siekte te maak van 'n kliniese diagnose na 'n meer biologiese basis. Is daar enige toekomsmodelle wat 'n diagnose kan maak of kan voorspel watter proporsie van hierdie mense Parkinson se siekte of ander neurodegeneratiewe afwykings in die nabye toekoms gaan ontwikkel?

En is daar enige resultate van hierdie toets wat ons kan help om hierdie mense van mekaar te onderskei?

Dr. Laura Perez-Carbonell: Ja. So dit, dit is natuurlik 'n baie interessante veld en ek dink nou dat ons almal dink aan studies om progressie te voorkom, siekte-modifiserende proewe, is dit 'n baie belangrike onderwerp om te ondersoek en te bespreek. In die grootste studies wat oor tyd na spesifieke biomerkers kyk, blyk dit dat die sterkste voorspellende faktor [00:23:00] vir fenokonversie motoriese disfunksie bly.

Óf beoordeel deur kwantitatiewe motoriese toetsing óf met MDS-UPDRS Deel 3. Dus, na ondersoek, bly dit die sterkste voorspeller vir fenokonversie. Die teenwoordigheid van ander dinge soos hiposmie of ligte kognitiewe inkorting aan die beginpunt, erektiele disfunksie, het ook 'n sterk voorspellende effek vir fenokonversie.

Wanneer ons praat oor dié wat nader aan fenokonversie is, so progressie binne die volgende vyf jaar, byvoorbeeld met erger motoriese disfunksie by die aanvang, blyk abnormale DAT SPECT-beelding daardie fenokonversie op korter termyn te voorspel. Ons is natuurlik nou in 'n era waar ons, ten minste vanuit 'n navorsingsoogpunt, ander biomerkers bekendstel. Die gebruik van digitale gereedskap byvoorbeeld, en dit gaan heel waarskynlik in die nabye toekoms 'n omwenteling wees, waar digitale gereedskap wat ons toelaat om [00:24:00] motoriese disfunksies te assesseer, die sterkste voorspeller vir toekomstige fenokonversie, ons sal help om pasiënte te assesseer en pasiënte op afstand te monitor.

So ons hoef hulle nie regtig in 'n kantoor te hê nie. Ons behoort diegene te kan vasvang wat dalk nader aan fenokonversie is voordat hulle fenokonversie doen, want natuurlik wil ons dit voorkom. Daar is ook heelwat bewyse wat gepubliseer word oor die opsporing van alfa-sinukleïen deur verskeie toetse en in pasiënte met geïsoleerde RBD.

Daar is gedemonstreer dat dit teenwoordig is in serebrospinale vloeistof (CSF), maar ook op die vel en ander weefsels van lewende individue met RBD. Ek dink dus dat die toekoms waarskynlik baie sal lyk soos 'n situasie waar ons verskillende van hierdie biomerkers moet kombineer. Kliniese biomerkers, dié wat op afstand deur digitale gereedskap en draagbare toestelle beoordeel kan word, maar [00:25:00] ook biovloeistofbiomerkers, neurobeelding en so die kombinasie van al hierdie data behoort ons in staat te stel om binne die sinucleinopatie-spektrum pasiënte met geïsoleerde RBD te identifiseer wat 'n hoër risiko het om in die nabye toekoms fenokonversie te ondergaan.

En dit is diegene wat perfekte kandidate vir kliniese proewe, siektemodifiserende terapieë, behoort te wees.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: Ek stem absoluut saam. En soos u vroeër genoem het, dink ek waarskynlik aan 'n stapsgewyse benadering wat eskaleer vir diegene wat positief toets vir sommige van hierdie kombinasie van merkers en na die volgende stap geëskaleer moet word. Nou net my slotvraag, net terug na die kliniese omgewing.

So ons het hierdie mense wat na ons klinieke kom, en daar is 'n risiko van 'n neurodegeneratiewe versteuring, maar ons kliniese praktyk is steeds 'n bietjie beperk in terme van voorspelling oor wat ons bespreek oor die [00:26:00] langtermynrisiko en die tydsberekening van progressie. En ek is bewus daarvan dat dit 'n gebied is waar julle baie navorsing gedoen het.

Ek wil jou graag vra hoe jy hierdie gesprekke oor risiko-openbaarmaking met mense met RBD benader? Wat is die voor- en nadele van hierdie besprekings, en hoe benader jy hierdie gesprekke?

Dr. Laura Perez-Carbonell: Ja. Dit is dus ook 'n baie belangrike punt, 'n baie komplekse kwessie. Want daar kan 'n baie lang latensie wees om 'n neurodegeneratiewe siekte te ontwikkel. Ons kan tans nie regtig siektemodifiserende terapieë of voorkomende behandelings aan ons pasiënte bied nie.

Dit is dus 'n moeilike punt. Maar ek dink ons ​​stem almal saam dat dit iets is waaroor ons eerstens baie meer navorsing moet doen. Ons het 'n bietjie gedoen, maar ons benodig groter kohorte met goeie verteenwoordiging met verskillende agtergronde, ensovoorts.

Ons behoort meer, [00:27:00] breedvoerig te ondersoek wat die sienings van pasiënte is. Die yl bewyse wat ons nou het, dui daarop dat die meerderheid van hulle meer wil weet oor hul risiko. Maar natuurlik is hierdie studies bevooroordeeld deur die feit dat hierdie pasiënte reeds by navorsing ingesluit is.

So, wat is die sienings van die breër iRBD-gemeenskap, wat ondersoek moet word? Ons het almal verskillende maniere om dit te benader, en dit blyk ook uit die studies wat oor hierdie onderwerp gepubliseer is, dat daar nogal uiteenlopende praktyke is onder klinici wat pasiënte met geïsoleerde RBD sien, en ons benodig waarskynlik meer gestruktureerde riglyne.

Ek dink uiteindelik moet dit weer eens 'n geïndividualiseerde gesprek wees, maar ons moet almal in ag neem, en dit is wat ek gereeld in my kliniek doen, wat die pasiënt se voorkeure is, dus die pasiënt se outonomie om te besluit of hulle wil weet of nie.

En dit is 'n moeilike deel van die gesprek [00:28:00] want jy wil 'n idee kry van hoe hulle voel sonder om reeds die risiko te openbaar. Maar dit behels om die pasiënt te ken en 'n gesprek met hulle persoonlik te voer om 'n gevoel te kry van hoeveel hulle aanlyn gelees het, hoeveel hulle graag wil weet.

En dan, as hulle graag meer inligting wil ontvang, bespreek dinge soos lewenstylveranderinge en natuurlik navorsingsbetrokkenheid, asook moontlikhede waarin hulle dalk belangstel. Ons moet bedag wees op dinge wat natuurlik kommerwekkend is vir elke klinikus wat pasiënte met geïsoleerde RBD sien, naamlik, het hulle komorbiede depressie, angs?

Wat is die pasiënt se ondersteuningsnetwerk as ons hierdie inligting openbaar? Daar is niks wat ons werklik vanuit 'n voorkomende oogpunt kan bied nie, so het hulle die ondersteuning wat hulle nodig het? Wat is hul vorige kennis? Want baie keer moet ons nou 'n idee kry van wat hulle weet, [00:29:00] maar ek sou sê dat hulle meer algemeen reeds iets aanlyn gelees het.

En daarom is dit ook belangrik om te probeer om hulle betroubare hulpbronne en inligting te gee. Indien moontlik, en indien ook teenwoordig in die kliniek, om 'n familielid, bedmaat, met iemand te hê om mee te gesels wanneer ons met pasiënte gesels. So ja, weereens, 'n baie stapsgewyse benadering waar jy sou probeer om 'n idee te kry van of hulle wil weet of nie, en 'n gevoel van die potensiële impak op hul geestesgesondheid wat hulle lei oor waar om meer inligting te soek as hulle meer wil weet na die gesprek.

Dr. Eduarduo de Pablo Fernandez: Dankie. Baie interessante punte om huis toe te neem. Baie dankie Laura, dat jy vandag by ons aangesluit het en jou kennis en kundigheid gedeel het. En baie dankie aan die luisteraars, en ek hoop julle het die bespreking vandag geniet. Totsiens vir eers.

Dr. Laura Perez-Carbonell: Baie dankie. Dit is 'n plesier om hier te wees. [00:30:00]