Warm onderwerp: Prodromale Parkinson se siekte

Dr. Eva Schäffer: Hallo. Baie dankie dat u my uitgenooi het.

Dr. Eduardo de Pablo Fernandez: Uitstekend. Laat ons dus net van die begin af begin. Ons weet soms dat daar verskillende stadiums en verskillende fases in Parkinson se siekte is, maar soms kan die etikette en die name 'n bietjie verwarrend wees. So, wat is prodromale Parkinson se siekte?

Dr. Eva Schäffer: Op die oomblik wanneer ons Parkinson se siekte diagnoseer [00:01:00] volgens die tipiese motoriese simptome wat ons sien, bradikinesie, rigiditeit of rustende bewing, is ons eintlik redelik laat in die verloop van die siekte, want ons weet dat ons jare voordat ons die manifeste motoriese simptome sien, 'n fase van voortdurende neurodegenerasie het waar alfa-sinukleinopatie, wat 'n patologiese kenmerk van Parkinson se siekte is, deur die sentrale en ook perifere senuweestelsel in Parkinson se siekte versprei.

En in die vroeë jare, voordat die tipiese manifeste motoriese simptome gediagnoseer en gesien kan word, kan daar 'n paar vroeë simptome wees wat vroeë, voortdurende neurodegenerasie toon. En hierdie vroeë prodromale simptome kan byvoorbeeld geïsoleerde REM-slaapgedragsversteuring of hiposmie wees. En die fase waar ons voortdurende neurodegenerasie het, waar ons hierdie vroeë simptome het wat nie-motoriese simptome of baie [00:02:00] klein of nie-motoriese simptome kan wees, word die prodromale fase van die siekte genoem.

Dr. Eduardo de Pablo Fernandez: Jy het dus 'n interessante punt gemaak. Ons het in die verlede hierdie opvatting gehad dat die prodromale fase van Parkinson se siekte hoofsaaklik verband hou met nie-motoriese simptome. Maar natuurlik, voordat ons die diagnose kan bereik en die motoriese abnormaliteite met 'n volledige prentjie van parkinsonisme kan teenwoordig wees, kan daar 'n paar subtiele kliniese kenmerke en ook 'n paar subtiele abnormaliteite wees wat ons nou met elektroniese toestelle of verdere metodes kan opspoor.

So ek dink dis belangrik om te beklemtoon dat ook die motoriese abnormaliteite en motoriese simptome deel is van die prodromale fase. Goed, hoe kan ons prodromale Parkinson se siekte identifiseer, beide in kliniese praktyk en in kliniese navorsing?

Dr. Eva Schäffer: Ja. Dis steeds nie so maklik nie. So eerstens moet ons sê dat ons prodromale Parkinson se siekte kriteria het wat deur die Movement Disorder Society gepubliseer is, maar dit is 'n navorsingskriterium, so dit is nie [00:03:00] bedoel om in die klinieke gebruik te word nie, wat baie belangrik is. Ons moet dus baie versigtig wees as ons probeer om prodromale Parkinson se siekte in die kliniese praktyk te diagnoseer en ook baie versigtig wees hoe ons dit aan ons pasiënte vertel.

So eerstens het ons kliniese simptome wat 'n teken van prodromale Parkinson se siekte kan wees. Die belangrikste en mees spesifieke prodromale simptome is steeds geïsoleerde REM-slaapgedragsversteuring. As jy die slaapversteuring het, het jy 'n baie hoë waarskynlikheid om Parkinson se siekte of MSA, demensie met Lewy-liggame, te kry.

En dan het ons meer onspesifieke prodromale simptome. En spesifiek, as ons slegs kliniese assesserings maak, moet ons baie versigtig wees, want hiposmie, depressie, hardlywigheid is nogal onspesifieke prodromale simptome. Dus, vir kliniese praktyk, is geïsoleerde REM-slaapgedragsversteuring die belangrikste prodromale merker, en ons hoop natuurlik in die toekoms dat ons dit met 'n biomerker kan kombineer sodat ons eintlik [00:04:00] prodromale PD beter kan diagnoseer. 

Dr. Eduardo de Pablo Fernandez: Uitstekend. Jy het dus van die meer spesifieke kliniese aanbiedings genoem, maar daar is steeds 'n mate van oorvleueling, en dit kan die prodromale aanbiedings van ander sinucleinopathieë wees, meestal veelvuldige sisteematrofie. Ek dink dit is steeds baie uitdagend in die prodromale fase of selfs meer as in die kliniese fase.

Soos u genoem het, sommige van die diagnostiese toetse, en dit is natuurlik 'n vinnig ontwikkelende veld, maar sommige van die i-ondersoeke is opgeneem in die prodromale diagnostiese kriteria wat u genoem het. Maar daar was nuwe ontwikkelings, veral met die sinucleïen-saaitoets.

Hoe dink jy sal hierdie nuwe ondersoeke help met die vroeë identifisering van prodromale Parkinson se siekte?

Dr. Eva Schäffer: Ek dink persoonlik dat dit baie sal help. Ons sien ook 'n baie hoë sensitiwiteit en spesifisiteit vir alfa-sinukleïen-saaitoets, spesifiek op die oomblik vir serebrospinale vloeistof (CSF) en vir velbiopsieë. [00:05:00] Ons kry egter ook toenemende kennis. Daar is, uh, baie onlangse publikasies wat toon dat 'n positiewe alfa-sinukleïentoets ook in ander siektes kan wees.

Ons sien dit in sommige gevalle van Alzheimer se siekte of ander neurodegeneratiewe siektes. So in die toekoms dink ek persoonlik dat dit 'n kombinasie van kliniese aanbieding en 'n biomerker moet wees. Maar dan sal hierdie biomerkers ons baie help om prodromale Parkinson se siekte definitief te diagnoseer, want op die oomblik het ons nie net die probleem dat die kliniese simptome alleen moeilik is om te interpreteer nie, maar boonop, as ons byvoorbeeld geïsoleerde REM-slaapgedragsversteuring sien, weet ons nog nie wanneer 'n individu Parkinson se siekte sal kry nie.

So die tyd tot omskakeling is ook 'n kwessie, en ons hoop dat as ons biomerkers en kliniese simptome kombineer, ons dalk ook daardie kennisgaping kan oorbrug.

Dr. Eduardo de Pablo Fernandez: Sodat u 'n paar [00:06:00] punte genoem het, kom hierdie ondersoeke natuurlik met uitdagings en ons sal later vandag 'n bietjie meer daaroor bespreek. Maar een punt wat ek met u wou bespreek, is hoe benader ons die diagnose van prodromale Parkinson se siekte?

Hoe bespreek ons ​​die risiko van 'n omskakeling na manifeste Parkinson se siekte?

Dr. Eva Schäffer: Die belangrikste aspek is dus eintlik 'n etiese aspek, want op die oomblik, as ons prodromale Parkinson se siekte diagnoseer, vertaal dit nie in 'n farmakologiese siekte-modifiserende behandeling nie, wat beteken dat jy iets diagnoseer met 'n voortdurende neurodegeneratiewe siekte wat iewers in die toekoms sal gebeur, maar jy kan geen farmakologiese behandeling aanbied nie.

So die belangrikste ding vir kliniese praktyk is dat jy probeer uitvind of jou pasiënt werklik wil weet dat hy 'n hoë risiko het om Parkinson se siekte te ontwikkel. Dit sou die heel eerste stap wees. En daar is natuurlik [00:07:00] baie verskillende pasiënte. Sommige het reeds alles daaroor op die internet gelees, en hulle wil alles weet oor hul REM-slaapgedragsversteuring of hulle Parkinson se siekte kry of nie.

Maar ons het ook baie pasiënte wat sê: "Ek wil niks weet nie." Dit is dus die eerste belangrike stap wat jy moet neem. En as jy individue het waar jy REM-slaapgedragsversteuring vermoed, moet jy dit met polisonografie diagnoseer, om sodoende 'n duidelik bevestigde REM-slaapgedragsversteuring te hê.

En dan is dit baie anders in verskillende lande, want jy kan addisionele diagnostiek byvoeg, maar dit is nog nie in internasionale kriteria verduidelik nie. Jy kan byvoorbeeld, as jy 'n individu het wat regtig baie in detail wil weet wat sy risiko is om Parkinson se siekte te ontwikkel, kan jy byvoorbeeld DaTscan byvoeg, wat die waarskynlikheid 'n bietjie meer sal verhoog.

En ons het data wat toon dat as jy 'n positiewe DaTscan het, die tyd tot omskakeling 'n bietjie nader is. Jy kan ook in sommige lande die-- 'n [00:08:00] alfa-sinukleïen-saaitoets byvoeg, maar weereens, dit is nog nie in die daaglikse kliniese praktyk nie. So op die oomblik, as jy 'n pasiënt met geïsoleerde REM-slaapgedragsversteuring het, is die kliniese diagnose en opvolg van REM-slaapgedragsversteuring die belangrikste deel wat jy kan doen, en dan probeer uitvind of hy 'n verhoogde risiko wil weet.

Ons is nog nie daar nie, dink ek, om definitief 'n individu in die prodromale fase in die daaglikse kliniese praktyk te diagnoseer.

Dr. Eduardo de Pablo Fernandez: Dis iets om uit te lig. Een ding wat jy ook noem, is dat ons die risiko van prodromale Parkinson se siekte kan skat, maar ons is steeds nie baie goed om die tydsberekening van die progressie van die siekte te bepaal nie. Hoe benader jy dit wanneer jy die risiko-openbaarmaking met mense met prodromale Parkinson se siekte bespreek?

Die onsekerheid is dat sommige van hierdie mense waarskynlik nooit baie aftakelende simptome sal ontwikkel of enige simptomatiese behandeling met [00:09:00] dopaminerge middels sal benodig nie. So hoe benader jy dit met die pasiënte?

Dr. Eva Schäffer: Daar is dus 'n paar stappe wat jy met die pasiënte kan neem. Die eerste stap wat ek reeds genoem het, is om te vra wat hulle wil weet en die diepte van kennis wat hulle wil weet. En as hulle wil weet dat hulle 'n komende risiko het, moet jy duidelik stel dat ons tans nie weet wanneer hul tyd, hul persoonlike tyd om te omskep, sal wees nie, maar dat jy kan aanbied om dan op te volg.

Dit sou ideaal wees dat jy gereelde opvolgondersoeke aanbied. Maar ek sou openlik met hulle bespreek dat ons tans nog nie weet wanneer hulle sal omskakel nie, waarskynlik in die toekoms. En wat die belangrikste ding is wat jy moet doen as jy iemand in die prodromale fase diagnoseer, of vir hulle sê dat hulle 'n hoë waarskynlikheid of hoë risiko het om in die prodromale fase te wees, dan moet jy outomaties vir hulle sê dat hulle eintlik iets vir hulself kan doen en dan beweeg ons aan na die onderwerp van leefstyl.

Omdat ons eintlik 'n siekte-modifiserende behandeling het en dit is ons leefstyl, matige intensiteit oefening, genoeg [00:10:00] slaap, Mediterreense dieet. En as jy iemand in die prodromale fase probeer diagnoseer, is dit, na my mening, absoluut noodsaaklik dat jy vir hulle sê dat hulle eintlik iets vir hulself kan doen.

Dr. Eduardo de Pablo Fernandez: Dis 'n baie belangrike punt en een van die kritici wat sommige aanvoer, is wat die punt is om 'n diagnose te maak as jy geen farmakologiese opsies kan bied nie? Maar daar is steeds baie lewenstylveranderinge en nie-farmakologiese behandelings wat ons kan bied. Ek weet nie of jy 'n bietjie daaroor kan uitbrei nie?

Dr. Eva Schäffer: Ja, seker. Daar is dus voor- en nadele daaraan verbonde om iemand in die prodromale fase te diagnoseer of te probeer diagnoseer. En een van die belangrikste voordele is dat jy vir hulle kan sê dat jy jou leefstyl kan verander en miskien dan jou siekte in die prodromale fase kan vertraag. En die belangrikste aspekte wat ons uit baie studies ken, is oefening met matige intensiteit, wat jy ook al wil doen.

Die Mediterreense dieet het die beste data vir neurobeskermend wees en die vermindering van [00:11:00] neuro-inflammasie, oksidatiewe stres, alle soorte patologiese meganismes wat belangrik is vir Parkinson se siekte. Genoeg slaap is baie belangrik. Kognitiewe opleiding, streshantering, dit is baie belangrike leefstylopsies wat eintlik die vermoë het om die siekte in die prodromale fase te vertraag.

So dit is die belangrikste ding wat jy vir hulle kan sê. Daar is ander voordele. 'n Bykomende voordeel is byvoorbeeld dat jy eintlik simptomatiese behandeling kan hanteer. Ons het baie individue met REM-slaapgedragsversteuring wat baie aan die slaapversteuring ly, so jy kan dit behandel. Jy kan hardlywigheid, ortostatiese hipotensie, depressie behandel.

So baie van hulle het eintlik 'n hoë siektelas, alhoewel hulle slegs in die prodromale fase is, maar hulle het 'n nie-motoriese simptoomlas, so jy kan dit behandel. En natuurlik, nog 'n voordeel is dat as hulle na Parkinson se siekte oorskakel, jy dit baie vinnig kan diagnoseer en hulle dan vinnig en goed kan behandel, so dit is ook 'n [00:12:00] voordeel.

Dr. Eduardo de Pablo Fernandez: 'n Soort siekte-modifiserende, nie-farmakologiese behandelings kan aangebied word, 'n tydige bestuur van die simptome wat verband hou met daardie prodromale stadium. En ek wil ook graag 'n bietjie bespreek hoe belangrik dit is dat mense met prodromale Parkinson se siekte aan navorsing deelneem.

Dit bied natuurlik 'n wonderlike geleentheid vir die ontwikkeling van biomerkers in vroeë stadiums en ook kliniese proewe vir vroeë intervensies. Ek dink waarskynlik as die laaste vraag wat jy genoem het, dat ons beter word om die risiko van Parkinson se siekte by hierdie pasiënte te identifiseer en te verstaan.

Ek weet nie of jy--ek wil graag jou gedagtes kry oor hoe dinge in hierdie veld in die nabye toekoms sal ontwikkel, as jy enigiets het om by te voeg?

Dr. Eva Schäffer: Ek bedoel, ons hoofdoel is dat ons individue in die prodromale fase identifiseer en hulle dan farmakologiese siekte-modifiserende behandeling kan bied. En terselfdertyd vind ons nie 'n siekte-modifiserende farmakologiese behandeling nie, want ons toets [00:13:00] al ons farmakologiese opsies in die kliniese fase, en dit kan te laat wees om werklik beduidende effekte te hê.

So ek dink ons ​​is baie naby daaraan om individue in die prodromale fase en die kombinasie van kliniese en biomerkers te diagnoseer, en dat ons baie naby is om hierdie individue in siektemodifiserende farmakologiese studies in te sluit. Ons het reeds voortgesette nie-farmakologiese intervensionele proewe, wat regtig wonderlik is.

Kognitiewe opleiding in Duitsland, ons het multi-domein leefstylintervensie vir prodromale individue, so ons het dit reeds. En ek dink dit sal baie binnekort begin dat ons ook farmakologiese studies gebruik, en dit is die volgende stap wat baie naby is.

Dr. Eduardo de Pablo Fernandez: Ek dink dis baie belowend om te hoor dat daar meer en meer intervensionele proewe is in mense met prodromale Parkinson se siekte. Baie dankie Dr. Eva Schäffer dat jy vandag by ons aangesluit het, en ek hoop al die luisteraars het dit geniet. Baie dankie. Totsiens vir eers.

Dr. Eva Schäffer: Totsiens. Dankie [00:14:00] jou.