Opdaterings in MSA | Kongres 2026
Eduardo de Pablo Fernandez: [00:00:00] Welkom almal by 'n nuwe episode van die MDS-podsending, die amptelike podsending van die Internasionale Parkinson- en Bewegingsversteuringsvereniging. Welkom almal van Seoel op hierdie eerste dag van die Kongres vandag, en ons gaan vooruitgang op die gebied van veelvuldige sisteematrofie, MSA, bespreek.
Hiervoor het ek die plesier om professor Wassilios Meissner, professor in neurologie aan die Universiteit van Bordeaux en ook ereprofessor aan die Universiteit van Otago in Nieu-Seeland, by my te hê.
Bekyk volledige transkripsie
Baie dankie dat jy vandag by ons aangesluit het, Wassilios.
Wassilios Meissner: Baie dankie, en hallo almal. Dis 'n ware plesier om saam met julle te wees.
Eduardo de Pablo Fernandez: Eerstens wil ek begin met die vooruitgang in die patofisiologie van veelvuldige sisteematrofie. Daar is toenemende bewyse wat toon dat veelvuldige sisteematrofie 'n stamspesifieke sinucleinopatie is. So hoe het ons begrip van die [00:01:00] patofisiologie en hoe die rol van sinucleïen wat die siekteprogressie dryf, oor die afgelope paar jaar verander?
Wassilios Meissner: Dit is regtig baie opwindend wat ons oor die afgelope 10 jaar gesien het, want 10 jaar gelede het ons nie regtig verstaan wat die verskille tussen die stamme van MSA in vergelyking met Parkinson se siekte was nie. En nou, met al hierdie baie goeie krio-EM-studies, het ons die verskillende konformasie gesien en ons weet nou dat die stamme, daar is waarskynlik ten minste twee MSA-stamme, heeltemal anders lyk as Parkinson se siekte. Ek weet ons sal waarskynlik later daaroor praat. Dit kan implikasies hê vir die diagnose, maar ook vir terapeutiese benaderings, wat dalk spesifiek op die verskillende stamme moet fokus om doeltreffendheid te sien.
Ek dink die begrip van die onderliggende sinucleïenpatologie in terme van die struktuur van alfa-sinucleïen het werklik geweldig verbeter oor die afgelope 10 jaar. Een artikel wat vroeër verlede jaar gepubliseer is, wat ek die opwindendste artikel gevind het wat ek in jare gelees het, het hierdie [00:02:00] klassieke siening dat MSA 'n meer gliale sinucleïnopatie is in vergelyking met Parkinson se siekte, 'n bietjie uitgedaag.
Ons het inderdaad lank gelede geweet dat jy selfs in MSA by sommige pasiënte Lewy-liggame kan sien en daar is neurale neuriete, so daar is ook neurale sinukleinopatie, maar die idee was dat dit hoofsaaklik gliale is. En daar was eintlik 'n studie met nuwe teenliggaampies wat N-terminale teenliggaampies gebruik het, en hulle het oorvloedige neuronale sinukleinopatie in die postmortembreine van pasiënte met MSA getoon. En dit het selfs gelyk of hierdie alfa-sinukleinspesies verskil van dié in die gliale selle. Want toe hulle 'n bietjie vertering gedoen het, was daar verskille in die sein wat hulle kon sien. En een vraag is nou wat doen ons met daardie neuronale sinukleinopatie? En dit is nie die eerste artikel nie. Daar was ander artikels, een van 'n Japannese groep 'n paar jaar gelede, wat ook oorvloedige oligomeriese sinukleinopatie toon, veral in streke wat nie hoogs betrokke is by die patofisiologie nie.
Dit beteken dat dit dalk baie vroeë stadiums is en miskien in die streke [00:03:00] wat ook in die vroeë stadiums geraak word, sou jy meer neurale patologieë sien. So ek dink daar is baie uitdagings en nou sê dit vir ons dat miskien hierdie klassieke siening, hierdie baie klassieke siening
van spesifiek gliale sinucleinopatie is nie meer waar nie, maar die toekoms sal ons leer met meer data wat uitkom waarheen dit lei.
Eduardo de Pablo Fernandez: Beslis, ja, ons het meer inligting, maar meer vrae
om in daardie verband te beantwoord. Terug na sinucleïenstamme en hoe om sinucleïen vir diagnostiese doeleindes op te spoor. Dit spreek vanself dat daar beduidende vooruitgang was in die sinucleïen-saaitoetse en ook verskillende tegnieke om patogene sinucleïenafsetting in verskillende weefsels, veral vel, op te spoor.
So waar is ons tans daarmee, en hoe gaan dit in die toekoms help om MSA te diagnoseer? En, vorentoe, gaan ons meer op die serebrospinale vloeistof (CSF) fokus? Gaan ons meer op die vel fokus? Ek wil graag jou gedagtes hoor.
Wassilios Meissner: Ek dink die serebrospinale vloeistof (CSF) toetse is beslis die mees gevorderde. Selgroepe werk al [00:04:00] jaar daaraan. Die resultate is nogal duidelik. Die meeste toetse kan onderskei tussen Parkinson se siekte en kontroles en het 'n redelik soortgelyke sein vir MSA in vergelyking met die kontroles.
En dit is waarskynlik gekoppel aan die terugkeer na die stamme en die verskillende konformasies dat die fluoresensiemerker wat in hierdie saai gebruik word, wat tioflavien T is, hoofsaaklik aan die stamme in Parkinson se siekte bind, maar nie in MSA nie. En dit gee dan hierdie verskil in die reaksie.
En hierdie fluoresensie word op een of ander manier deur een van die toetse gebruik, wat op een of ander manier kan onderskei tussen Parkinson se siekte, MSA, en kontroles gebaseer op die intensiteit van die fluoresensiesein. Dit is dus baie opwindend, want dit lyk goed in terme van spesifisiteit en sensitiwiteit. Dus is daar in hierdie spesifieke toets twee tipes geïdentifiseer: 'n tipe 1-respons van fluoresensie, wat meer waarskynlik gekoppel is aan ten minste 'n [00:05:00] kliniese diagnose van Parkinson se siekte, en dan 'n tipe 2-respons, wat verwys na die patroon wat in MSA gesien word.
Spesifisiteit en sensitiwiteit is baie hoog. Die uitdaging is dat sodra ons hiervandaan, want dit was die vraag ook na die kliniese roetinepraktyk, die voorkoms natuurlik ook 'n rol speel, want net om ons te herinner, daar was onlangse publikasies oor die voorkoms van Parkinson se siekte en hoe dit tot 2050 sal ontwikkel.
En in daardie studie is die voorkoms van Parkinson se siekte wêreldwyd gemiddeld 130 tot 170 uit 100 000 inwoners, en MSA is 2 tot 5 uit 100 000 inwoners, wat beteken dat as ons dit sistematies in alle pasiënte met parkinsoniese afwykings gebruik, ons waarskynlik uiteindelik 'n baie hoë getal in ons kliniek sal kry met 'n positiewe tipe 2-2-respons wat...
ten minste 'n kliniese diagnose van Parkinson se siekte hê.
Natuurlik sal dit baie belangrik wees om voort te gaan met
'n nadoodse evaluering van [00:06:00] hierdie toetse hê om werklik te verstaan of dit tans kliniese misdiagnoses is of dat die positiewe voorspellende waarde van hierdie toetse nie 100% is nie, wat duidelik 'n impak sal hê op die manier waarop ons dit gebruik. As ons 'n toets sou hê, 'n betroubare toets, sou dit waarskynlik 'n ander vraag beantwoord wat u oor die vroeë diagnose gehad het, wat steeds baie uitdagend is in MSA. Natuurlik het ons gesien en geleer uit die PD-veld, veral met die karakterisering van RBD-kohorte. Ons weet ook dat 5% tot 10% van die pasiënte met RBD 'n latere diagnose van MSA het, maar dit is regtig 'n baie lae getal.
Daar was nog 'n toegangspunt, sou ek sê, tot die diagnose gebaseer op outonome disfunksie by pasiënte met suiwer outonome versaking. Daar was nou 'n paar kohortstudies wat ook faktore, voorspellers vir latere diagnose van MSA, identifiseer, en hier is die getal hoër in vergelyking met RBD, waar die getal laer is.
So dit is op een of ander manier vroeë stadiums van die siekte, maar ons is absoluut nie daar in vergelyking met Parkinson se siekte nie. Maar om 'n [00:07:00] kragtige diagnostiese toets in vroeë siektestadiums te hê, sou waarskynlik toelaat dat ons as 'n klinikus eers 'n pasiënt met 'n Parkinson-sindroom sien, waar ons Parkinson se siekte eers na 'n paar maande of jare sou vermoed, die volledige prentjie van MSA sou verskyn, en dan die diagnose sou hersien, dat ons reeds op daardie stadium die diagnose sou kan maak.
Ek is nie seker of 'n serebrospinale vloeistoftoets werklik 'n groot implementering sal fasiliteer nie. In Alzheimer se siekte werk dit redelik goed, maar nie alle pasiënte met 'n vermoede van Alzheimer se siekte kry 'n ruggraatprik nie. So waarskynlik 'n bloedgedraagde toets, en daar was reeds 'n paar pogings en publikasies.
En ek onthou, ek dink twee of drie jaar gelede, was daar een van die junior toekennings wat gegaan het na een van die kollegas van Japan wat pas in "Nature Medicine" 'n artikel oor die SAA in bloed gepubliseer het waar hulle redelike sensitiwiteit en spesifisiteit gehad het vir die onderskeid tussen MSA en Parkinson se siekte en beheer.
En ek dink dis die pad wat ons moet volg. En as ons daardie soort toets sou hê, sou dit vroeë [00:08:00] diagnose moontlik maak. Natuurlik, dan kom die vraag oor die etiek agter, solank ons nie 'n kragtige behandeling het om aan te bied nie, maak dit regtig saak om so vroeg vir die diagnose te druk, ten minste vanuit die pasiënt se perspektief?
Ek dink daar is baie oorwegings wat ons moet oorweeg voordat ons daardie toetse toepas. Natuurlik sal dit 'n deurslaggewende faktor wees as een van die behandelings wat tans in die pyplyn is, markgoedkeuring kry, en dan sal ons natuurlik belangstel om so vroeg as moontlik 'n diagnose te maak om die pasiënte by hierdie behandelings te bevoordeel.
Eduardo de Pablo Fernandez: So ja, ek dink ons is nog 'n paar treë terug van daar af, maar hopelik sal dit eendag gebeur. Maar ja, daar is beslis baie etiese oorwegings om hierdie toets toe te pas op 'n bevolking sonder simptome of om net 'n diagnose van prodromale MSA op hierdie stadium te maak. So jy het terapeutiese middels en siekte-modifiserende behandelings genoem. Daar was onlangse studies wat verskillende meganismes teiken in terme van ystermetabolisme of GLP-1 wat ook sinucleïn teiken. Kan jy vir ons 'n kort opsomming gee, 'n lys van die mees opwindende areas en waar dink jy, weereens, beweeg die veld vorentoe?
Wassilios Meissner: Die meeste van die pogings is aangewend in proewe met verbindings wat op alfa-sinukleïen gemik is. Dus is daar tans een fase III en een fase II aan die gang, een met 'n klein molekule, een met 'n teenliggaam wat op alfa-sinukleïen gemik is. Die fase III-proef is gebaseer op resultate van 'n fase II-proef wat onlangs in "Lancet Neurology" gepubliseer is, wat 'n skeiding van 19% van die progressiekurwes toon tussen die individue wat 'n plasebo ontvang het in vergelyking met die IV-toediening van die teenliggaam elke 4 weke.
En daar was 'n fase II-proef met 'n verbinding wat op ystermetabolisme inwerk, maar ook op alfa-sinukleïen-aggregasie, klein fase II-proef. As gevolg van die werking op ystermetabolisme, was die ophoping van yster in die basale ganglia die primêre eindpunt van daardie proef. En daar was natuurlik, [00:10:00] soos altyd, sekondêre eindpunte gebaseer op kliniese assesserings.
Die UMSARS is die klassieke skaal wat gewoonlik as primêre eindpunt of 'n sekondêre eindpunt in daardie studie gebruik word. Alhoewel hierdie proefneming nie beduidende verminderings of verskille in ystermetabolisme gebaseer op ystervolgordes op MRI getoon het nie, was daar 'n sein ten gunste van beide groepe oor die progressie van UMSARS.
En gebaseer daarop, is die maatskappy gretig om 'n fase III-proef uit te voer om die potensiële doeltreffendheid daarvan te bevestig. Dit is dus iets wat waarskynlik in die toekoms is.
Jy het GLP-1-agoniste genoem. Daar was 'n klein oop-etiket studie wat stadiger progressie toon in die 25 individue wat eksenatied, een van die GLP-1-agoniste, ontvang het in vergelyking met die beste mediese behandeling.
Natuurlik, hierdie is 'n oop-etiket proefneming. Ons moet baie versigtig wees, maar die resultate was redelik sterk in so 'n mate dat die progressie met die beste mediese behandeling, dink ek, 13 punte was, wat die klassieke [00:11:00] progressie is wat jy met UMSARS sien op die reeks progressie, wat jy met UMSARS oor 'n jaar sien, terwyl die behandelingsgroep 'n progressie van meer as 6 punte gehad het.
So dit is regtig 'n verskil van 6 tot 7 punte. Natuurlik moet ons baie versigtig wees, maar ek dink dit regverdig ook verdere ondersoek in 'n dubbelblinde proefneming. En op Franse vlak werk ons daaraan, en ons het befondsing versoek om 'n fase II-proefneming uit te voer om daarop voort te bou. Daar is verskeie ander proewe wat op alfa-sinukleïen gemik is. Dit gaan nie net oor die teenliggaampies, klein molekules nie. Daar is ook 'n poging om die genetiese uitdrukking van alfa-sinukleïen te verminder gebaseer op ASO, soortgelyk aan wat ons in die Huntington-siekte-veld en in ander velde gesien het.
So daar is tans fase I-proewe aan die gang om meer data te genereer om te verstaan wat die potensiële belangstelling vir MSA is voordat daar moontlik na groter proewe oorgegaan word. Daar is ook 'n klein proefneming wat neurotrofiese faktor GDNF toegepas het, dus heel anders 'n neurochirurgiese benadering, om te sien of [00:12:00] plaaslike toediening in die putamen voordelige effekte op die lot van dopamienneurone kan hê, maar ook op nie-dopamienneurone in die putamen.
En daarmee saam, wat moontlik 'n impak op die progressie van motoriese kenmerke het. Dit is dus tans 'n baie aktiewe veld. Daar is werklik verskeie fase II- en fase III-proewe aan die gang elke jaar en meer in die pyplyn. Ek dink dus of hoop dat een of meer van hierdie proewe werklik sal lei tot die demonstrasie van die verlangsaming van siekteprogressie en dit in kliniese praktyk sal vertaal.
Eduardo de Pablo Fernandez: Dis baie opwindend om te sien dat MSA nog altyd 'n bietjie agter Parkinson se siekte is, so dis opwindend om hierdie belowende resultate en al hierdie voortgesette navorsing te sien. Net om die onderhoud af te sluit, natuurlik is dit die eerste dag van die Kongres. Daar is 'n paar interessante praatjies oor MSA. Jy gee ook môre 'n terapeutiese simposium, waar jy oor verskillende aspekte van MSA gaan praat. Maar wil jy enige spesifieke praatjies uitlig waarna jy uitsien [00:13:00] met betrekking tot MSA?
Wassilios Meissner: Om voort te bou op ons bespreking, dink ek daar sal vanmiddag 'n goeie lesing wees oor die huidige terapeutiese middels in MSA en ook teikens, opkomende teikens, so dit sal waarskynlik uitbrei na ons bespreking wat ons gehad het. Dinsdag is daar 'n beeldvormingsessie waar daar ook data oor alfa-sinukleïen PET aangebied sal word.
So dit is nog 'n modaliteit wat relevant kan word, miskien nie vir diagnostiese doeleindes nie, maar ten minste vir die begrip van die progressie van die sinucleinopatie en moontlik in 'n subgroep pasiënte van kliniese proewe in die toekoms.
Eduardo de Pablo Fernandez: Uitstekend. Baie dankie, Wassilios, dat jy vandag by ons aangesluit het, en ek hoop die luisteraars geniet die podsending vandag.
Dankie.
Wassilios Meissner: Dankie. [00:14:00]
![]()
Wassilios Meissner, MD, PhD
Universiteit Bordeaux
Bordeaux, Frankryk






