Warm onderwerp: Musiekterapie in die rehabilitasie van persone met Parkinson se siekte

Ek is baie opgewonde om nie een nie, maar twee kenners in vandag se onderwerp, naamlik musiekterapie in Parkinson se siekte-rehabilitasie, by my te hê. Ons eerste gewaardeerde gas is Cassandra Mulcahy. Sy het 'n Baccalaureusgraad in Musiekterapie van die Berklee College of Music ontvang, en daarna 'n Meestersgraad in Musiekterapie van Temple Universiteit.

Sy is 'n gelisensieerde en raad-gesertifiseerde musiekterapeut en 'n geakkrediteerde neurologiese musiekterapeut. [00:01:00] Tans is sy gebaseer by die Yale New Haven Health Bridgeport Hospitaal. Baie dankie dat jy vandag by ons aangesluit het en jou rykdom van kundigheid gedeel het wat jy duidelik het.

Mev. Cassandra Mulcahy: Baie dankie.

Me. Nicole Duff: Ons tweede wetenskaplike genie wat by ons aansluit, is professor Stefan Mainka. Hy is 'n gekwalifiseerde musiekterapeut wat tans by die Parkinson-sentrum in Beelitz-Heilstätten werk. Hy is ook 'n universiteitsprofessor, waar hy die adjunkhoof van die studieprogram vir 'n meestersgraad in musiekterapie aan die Universiteit van die Kunste in Berlyn is.

Hy het 'n magdom wetenskaplike artikels op sy naam, maar die belangrikste is dat hy 'n ware heer en barmhartige Samaritaan is. Ek het professor Mainka in 2019 ontmoet terwyl ek 'n kursus by Beelitz-Heilstätten gedoen het, 'n ongelooflike fasiliteit terloops. My taxi het nooit opgedaag om my lughawe toe te neem nie, en ek sou my vlug mis.

Professor Mainka het egter moeite gedoen om my 'n ekstra uur na die lughawe te ry, en daarom wil ek dit by sy lys van geloofsbriewe voeg. Baie dankie dat u vandag hier by ons was.

Prof. Stefan Mainka: Dankie dat ek hier was, Nicole, en ek is bly dat ons onderwerp vandag nie die Duitse openbare vervoer is nie. Dis 'n heel ander saak.

Me. Nicole Duff: Jy is reg. Die bewyse rondom musiekterapie in Parkinson se siekte is redelik uitgebreid, en dit maak dit 'n baie effektiewe behandeling wat werklik in pasiënte se behandelingsregime geïntegreer moet word, maar dit is nie. En daarom hoop ek dat ons vandag die spesifieke simptome kan bespreek wat musiekterapie gebruik kan word om te behandel, asook hoe julle, ons hoogs opgeleide terapeute, dit te doen het. Dus word musiekterapie soms in navorsing in twee groepe verdeel as relasionele musiekterapie [00:03:00] en rehabilitasieterapie. Hulle sê wel daar is 'n mate van oorkruising en dit word wedersyds beïnvloed, en ek wil dit 'n bietjie meer probeer verstaan. Ek wil dus begin met ritmiese ouditiewe stimulasie, aangesien dit verreweg die meeste kwantitatiewe bewyse ter ondersteuning daarvan het. Nou, professor Mainka, dit is baie binne jou vermoë, so kan jy probeer om die konsep van ritmiese ouditiewe stimulasie aan ons te verduidelik?

Prof. Stefan Mainka: Ritmiese ouditiewe stimulasie verwys na 'n opleidingstegniek vir gang, en dit is een van die gedefinieerde kliniese tegnieke van die konsep van neurologiese musiekterapie. Wat in die terapie gedoen word, is eerstens om die pasiënt se loop te meet. Ons meet dus die tempo, die loopspoed, die staplengte en, bowenal, die stapfrekwensie.

En uiteindelik beoordeel ons ook kwalitatiewe aspekte [00:04:00] van die gang, soos regop postuur, swaai van arms, ensovoorts. En saam met die pasiënt, bepaal wat verbeter moet word. So wat is die dinge wat pasiënte dalk onstabiel laat loop of onstabiel laat voel terwyl hulle loop.

En daardie dinge word spesifiek aangespreek en geteiken deur die tempo van die musiek aan te pas. So eers, nadat ons die stapfrekwensie gemeet en uitgevind het, pas ons die musiek baie noukeurig aan by die pasiënt se looppatroon. En sodoende, stap vir stap, beweeg ons na 'n beter en meer funksionele gangpatroon om die terapeutiese doelwitte te bereik.

Mev. Nicole Duff: Dit klink ongelooflik tegnies en iets wat ek myself nie kan voorstel dat ek ooit sou kon doen nie. En so vertel my hoe gaan jy te werk om iemand soos 'n musiekterapeut soos jy te word wat dan hierdie soort behandeling sou kon doen?

Prof. Stefan Mainka: Miskien moet ek [00:05:00] nog iets byvoeg. Aanvanklik weet ek dit klink baie tegnies, en ek weet miskien is dit nie wat jy en ook die luisteraars aanvanklik verwag wanneer ons oor musiek en terapie praat nie. Natuurlik, ek moes... ek kon ook net gesê het, ons haal musiek van die rak af, ons pas dit aan by die loop, en toweragtig loop die pasiënt beter en vlotter.

En dit is wat die meeste van die tyd gebeur, en dit is wat pasiënte baie dikwels in hul eerste sessie ervaar wanneer hulle na my of 'n musiekterapeut toe kom. Maar wat nogal belangrik is, is om eintlik na daardie funksionele, strukturele aspekte te kyk om dit werklik 'n... is ook belangrik vir jou luisteraars en veral, dink ek, vir mense wat in die veld werk, dat dit 'n baie funksionele en baie gestruktureerde tegniek is.

So ja, dit kan pret wees. So ja, ons spreek natuurlik ook die pasiënt se voorkeure, die pasiënt se voorliefdes, die pasiënt se bui aan. Dit gaan nie net oor tegniek nie. Maar eerstens is dit funksioneel, en dis wat die tegniek so spesiaal en so kragtig maak. Ek kan dus nie regtig onthou wat jou vraag was nie.

Trouens, jy het [00:06:00] iets anders gevra.

Me. Nicole Duff: Nee, dis oukei. Ek het gevra hoe iemand 'n musiekterapeut kan word, maar ek dink wat jy eintlik sê, is dat dit effektief is dat dit soveel verskillende dele van 'n pasiënt se persoonlikheid, lewe en beweging betrek. En dit bring hulle as 'n geheel. En wanneer jy funksie sê, sê jy nie net: "O, jy het swak balans, kom ons spreek jou balans aan," of "Jy het swak koördinasie nie."

Dit bring soveel bymekaar, asook om die musiek in te bring waarvan hulle hou, en ek dink dis iets wat regtig spesiaal is. A- en Cassandra, miskien kan julle 'n bietjie daarby insluit, ek wil julle graag voorstel en wat julle nou behoorlik doen, maar miskien as ek oor hierdie spesifieke aspek praat, miskien kan julle julle standpunt byvoeg.

Mev. Cassandra Mulcahy: Ja, absoluut. Vanuit 'n psigodinamiese lens dink ek nie aan ritme as net hulp met beweging nie. Ek sien dit as mense wat meer georganiseerd en gegrond [00:07:00] in hulself raak. Ritme is eintlik een van ons vroegste ervarings in die lewe voor taal. Dis die hartklop, die asemhaling en die sensasie om geskud te word.

Dit is dus regtig gekoppel aan hoe ons leer om te reguleer en veilig te voel. En binne Parkinson se siekte, waar mense dikwels uit pas met hul liggame voel, gee daardie bestendige eksterne ritme hulle iets om op te steun, iets wat voorspelbaar is en kan help om daardie samehang te bou. So natuurlik is daar ook die relasionele stuk, of jy nou beweeg of musiek en ritme maak of met iemand anders, dit skep 'n gevoel van ontmoeting en verstaan ​​word sonder dat woorde nodig is.

En dit kan werklik kragtig wees om die isolasie van iemand met Parkinson's of enigiemand met 'n chroniese siekte te verminder. So ja, dit ondersteun gang en koördinasie, maar help ook om 'n gevoel van samehang en verbintenis en identiteit te herstel.

Mev. Nicole Duff: Dis wonderlik. Dankie. [00:08:00] Ek dink soms kan ons vergeet dat 'n ontreguleerde neurologiese stelsel nie plastisiteit absorbeer of skep of so goed funksioneer soos dit behoort nie. En wanneer ons daardie regulering kan kry, aktiveer ons prefrontale korteks en soveel bane op 'n manier wat net soveel meer voordelig vir die pasiënt is.

En wanneer jy praat oor die regulering en die inskakeling van daardie ritme wat ons ken, en ons het ritme hier en al die navorsing wat ek voor my het oor die serebrotalamokortikale netwerk en dan die inskakeling van die putamen, en natuurlik weet ons dat dit alles gebeur, maar dit gebeur nie tensy jy regtig in daardie ruimte is om gereguleer te word en dan te geniet en oop te wees om te kan konnekteer nie.

So Professor Mainka, sluit julle 'n element van dans in die stap in of is dit net suiwer gang?

Prof. Stefan Mainka: Die tegniek ritmiese ouditiewe stimulasie word in werklikheid [00:09:00] ook gebruik en kan ook vir ander bewegings as gang gebruik word. Dit is dus ook van toepassing op bewegings wanneer jy sit. Dit is wat ons in my plek oorgedra het na 'n soort gimnastiekprogram. Dit is dus 'n bietjie soos dans as jy wil, maar weer soos ons dit doen, dit is 'n bietjie meer funksioneel.

Dit kan in die staande posisie gebruik word vir dansagtige oefeninge. Ek doen dit meestal nie en sluit dit nie in die gangopleiding in waar ons regtig oor gang praat nie, en ons wil vinnig in oefening kom wat naby die pasiënt se omgewing is, naby hul gewoontes, naby daaraan om ook net die idee te kry dat ek net my huis, my woonstel kan verlaat en om die blok kan loop en dit met die musiek kan doen.

So baie vinnig in die onderwerp. Maar om terug te kom na die-- hierdie baie interessante punte wat Cassandra genoem het oor koherensie, gevoel van [00:10:00] koherensie, gevoel van herstrukturering, identiteit. En Nicole, jy het dit ook gesê. Die goeie ding en die wonderlike ding van die gebruik van musiek is dat jy al hierdie aspekte op een plek het, van die eerste noot tot van die eerste maat af.

En dis die verstommende ding, dit beïnvloed regtig ons hele brein, en daar is hierdie kognitiewe strukturele aspekte, funksionele bewegingsverwante aspekte, en natuurlik alles wat verband hou met ons gevoelens, ons identiteit, soos Cassandra gesê het. En al hierdie aspekte word aangespreek as hulle in plek val.

En in terapie hang dit soms af van die omgewing, dink ek, waar ons werk. In my hospitaal kom die pasiënte. Hulle word gewoond daaraan om baie funksie-georiënteerd aangespreek te word, hulle praat baie oor hul simptome, want dis wat ons heeldag in die hospitaal doen.

Terwyl ek my in ander omgewings byvoorbeeld, in privaat praktyke of omgewings soos hierdie, voorstel, is dit natuurlik ook baie gepas om te praat oor, ja, ervarings, relasionele aspekte van emosies en gevoelens. En dit is moontlik, en dit is soms ook ewe effektief wanneer hierdie terapeutiese reis saam begin word.

Me. Nicole Duff: Ek dink julle twee sien dit soveel meer as dié van ons wat nie musiekterapeute is nie, maar ek kan die passie van julle albei hoor terwyl julle praat. Ek wil net sê, van daardie eerste oomblik af dat pasiënte met daardie musiek omgaan, kan jy sien dat iets reeds in hulle lewendig word, iets wat niks anders as musiek kan teweegbring nie.

En ek dink dis so 'n opwindende oomblik en deel van hul rehabilitasie wat julle kan aanskou, en wat ons regtig 'n bietjie meer moet verstaan. Want hierdie nie-motoriese simptome waaroor ons praat, soos die apatie spesifiek, wanneer pasiënte net nie in staat is om hulself te bring om enigiets te doen nie, maar ons het [00:12:00] musiek wat hulle help om te voel asof hulle weer lewendig kan word. So miskien Cassandra, ek kan na jou toe gaan en sê, het jy spesifiek met apatie gewerk?

Word nie-motoriese simptome een-tot-een aangespreek? Teiken jy elke nie-motoriese simptoom individueel met 'n ander behandelingsmodaliteit? Of is dit al die nie-motoriese simptome in een?

Mev. Cassandra Mulcahy: Ja, dis 'n goeie vraag. Baie dankie daarvoor. Ek dink nie persoonlik daaraan as om een ​​spesifieke tegniek vir elke simptoom te hê nie. Dis meer dat musiek regtig so 'n buigsame medium of modaliteit word wat aan baie van hierdie behoeftes gelyktydig kan voldoen. So vir dinge soos bui en angs, kan ek dalk op ritme of struktuur leun.

Soos 'n bestendige pols baie aardend kan wees. Dit gee mense iets waarmee hulle kan skakel, wat weer kan help om daardie senuweestelsel te reguleer wanneer dinge oorweldigend voel. Vir dinge soos apatie, is ek geneig om te skuif na kreatiewe [00:13:00] toegangspunte, dinge soos liedjieskryf of selfs digitale musiekskepping.

En wat ek gevind het, is dat wanneer iemand iets van hul eie skep, dit nuuskierigheid en selfs 'n gevoel van ontsag of verwondering kan aanwakker. En daar is baie meer navorsing wat na depressie kyk, en daar is 'n paar baie interessante bewyse wat toon dat kort ervarings van ontsag eintlik depressiewe simptome kan verminder en welstand kan verbeter.

So klinies, dis iets wat ons kan vertaal. Daardie oomblikke van ontsag kan help om motivering en 'n gevoel van moontlikheid weer aan te wakker wanneer iemand meer apaties voel. Dit gee hulle dus weer daardie kreatiewe toegangspunt tot daardie motivering. Vir dinge soos emosionele uitdrukking, kan ek liriese analise of improvisasie gebruik of mense net 'n manier gee om te eksternaliseer wat hulle voel sonder om die regte woorde daarvoor te hê. En dan vir dinge soos sosiale konneksie of kwaliteit van [00:14:00] lewe is groepwerk regtig kragtig. Musiek bring mense natuurlik in daardie gedeelde ervaring. So as dit soos sing of tromme speel of net saam na musiek luister, kan daardie gevoel van konneksie regtig betekenisvol wees. Kognitief ondersteun musiek ook aandag, geheue, volgordebepaling en so kan eenvoudige gestruktureerde oefeninge help met fokus en verwerking of selfs soos om verskillende musiektegnieke of instrumente aan te leer.

So oor die algemeen gaan dit minder daaroor om een ​​tegniek by elke simptoom te pas en meer om musiek op 'n integrerende, responsiewe manier te gebruik, om die persoon te ontmoet waar hulle is en in hul kultuur, in hul voorkeure, in hul geskiedenis en in hul ervaring, en om hul hele ervaring te ondersteun, nie net een deel daarvan nie.

En soos Stefan so welsprekend gedeel het, het musiek die vermoë om die hele neurologiese ervaring werklik saam te vatten, sodat ons toegang tot baie van hierdie uitkomste kan kry deur net 'n enkele [00:15:00] intervensie.

Mev. Nicole Duff: Baie dankie. Ek dink daardie woord wat jy sê, 'n gevoel van ontsag, is regtig diepgaande, want hoeveel van ons ervaar eintlik daagliks 'n gevoel van ontsag? Dis iets wat werklik betekenisvol is. En ek dink vir my, nadat ek deur sommige van die behandelings gegaan het wat julle doen, dink ek dat saam met ontsag 'n gevoel van hoop sou wees dat vir hierdie pasiënte, wanneer hulle iets kan sien wat hulle met ontsag vul, spesifiek in hul eie liggame, as hulle hulself kan sien iets bereik wat hulle nooit gedink het hulle kon nie, dit hulle moet vul met iets wat weer help met angs en depressie en hulle laat lus voel om sosiaal betrokke te raak, hulle laat harder probeer binne hul terapieë.

En so ek is mal oor daardie woord wat jy gebruik het, en ek dink dis so 'n opwindende een wat [00:16:00] ek nog nooit in ander terapieë beskryf hoor word nie. Niemand het ontsag vir die hoeveelheid pille wat hulle moet neem of 'n hoeveelheid ontsag dat hulle moet probeer om groter te skryf nie. Verstaan ​​jy wat ek bedoel? Ek dink net dis so 'n pragtige konsep wat jy aan jou ouens se terapie gekoppel het.

Dis regtig wonderlik.

Prof. Stefan Mainka: Dit is beslis. En hierdie kreatiewe kant wat Cassandra genoem het, is natuurlik ook individueel, om oor die neurologiese impak op kognitiewe, emosionele, motoriese aspekte te praat, reg? Maar as ons na musiek kyk as 'n groepaktiwiteit waar mense interaksie het en idees deel en emosies deel en hul probleme en hul moeilikhede en oomblikke van ontsag deel, is dit natuurlik ook iets uiters kragtigs en om mense binne die groep te kry om deel te neem aan aktiwiteite wat Cassandra genoem het, kan sing, tromme speel, liedjieskryf of net saam improviseer op maklik-om-te-speel [00:17:00] instrumente wees.

Dit sou baie kragtig en baie effektief wees, glo ek. Die hartseer ding hiervan is dat ons in my land, in Duitsland, nie genoeg musiekterapeute het om dit regtig op 'n gereelde ambulante basis vir al die pasiënte te verskaf nie. Maar dit sou baie goed wees om te hê.

Me. Nicole Duff: Ek kan absoluut hoor waar jy vandaan kom en ek dink weer dat wanneer ons na die navorsing kyk en sien hoeveel daar is en dit dan koppel aan die hoeveelheid wat werklik met die praktyk gebeur, dit baie moeilik is. Om julle te hoor praat oor die voordele wat julle by pasiënte sien, dis iets wat ja, ek dink ons ​​almal sê daar is so 'n tekort aan hulpbronne, maar die krag wat julle binne julle terapie het, is beslis iets baie unieks.

So Cassandra, ek gaan net 'n bietjie meer in jou delf. En so was ek op jou webwerf met betrekking tot The Sound of Wishes en die terminologie wat jy gesê het dis 'n naam wat [00:18:00] beide kwesbaarheid en lewenskragtigheid vereer. En ek moet eerlik wees, my brein kon nog nie heeltemal daarmee omgaan om daardie konsep werklik te verstaan ​​nie, maar vertel my hoe jy by daardie naam uitgekom het.

Mev. Cassandra Mulcahy: Dankie. Dis eenvoudig 'n naam wat by my opgekom het toe ek destyds met my hond gaan stap het. Maar regtig op 'n dieper vlak, het Die Klank van Wense wel ontstaan ​​uit die denke oor die emosionele ruimte waarin mense verkeer wanneer hulle met 'n chroniese siekte, met hartseer of met die alledaagse ervaring van wat dit is om mens te wees, leef.

En ek dink baie van wat ek na die tafel bring, is om mense te help om te eksternaliseer wat daardie hoop of drome of voornemens is. So baie keer, saam met die fisiese simptome, is daar ook hierdie stil laag van verlange, wense vir hoe dinge gevoel het of hoop hoe mense weer wil voel.

En ek wou hê dat die naam [00:19:00] daardie kwesbaarheid moes bevat, maar ook die lewenskragtigheid en moontlikheid. Wat die werk self betref, weerspieël dit hoe ek behandeling benader. Met Parkinson's spreek ek nie net die motoriese simptome aan deur ritme en gestruktureerde tegnieke nie, maar ook 'n ruimte vir uitdrukking, identiteit en konneksie.

So word musiek 'n manier vir mense om weer te verbind met dele van hulself wat dalk ver weg voel, of dit nou kreatiwiteit, stem of 'n gevoel van agentskap is. Die naam verteenwoordig dus werklik daardie balans, en eer die werklikheid van wat iemand deurmaak, terwyl dit ook ruimte skep vir betekenis, uitdrukking en oomblikke van vitaliteit daarbinne.

Mev. Nicole Duff: Seker. Dis regtig veelsydig. Dankie dat jy dit deurgemaak het. Professor Mainka, nou weet ek dat daar baie ander areas van musiekterapie is waarby jy betrokke is. Jy het gepraat oor jou musikale gimnastiek, en toe ek by jou fasiliteit was, het ek [00:20:00] dit deurgemaak en baie swakker gevaar as sommige van jou pasiënte.

Maar jy het ook 'n paar ander, soos terapeutiese sang, instrumentale improvisasie, die musiekgebaseerde fyn motoriese vaardighede, en dan waaroor ek veral nuuskierig is, is dat jy 'n toepassing genaamd CuraSwing ontwikkel het. Kan jy ons 'n bietjie meer daaroor vertel?

Prof. Stefan Mainka: Ja. In hierdie projek het ons in werklikheid die opsies van die tegnologie van die slimfoon gebruik, waar jy versnellingsmeters het en jy 'n deurlopende meting van loopparameters kan verskaf, en ons kies die armswaai as die teikeninvoer. So in ons toepassing gebruik ons ​​voortdurend die motoriese prestasie van die pasiënte in hul armswaai om dit met 'n algoritme in 'n dinamies veranderende musiek te vorm.

So die musiek, ons vorm en verander nie net een stuk [00:21:00] musiek nie. Ons het 'n volledige biblioteek van verskillende klank klein kolle, en hulle is in die toepassing. Hulle word herverbind en hermeng, jy kan sê, tot die volledige stuk. So ons het verskillende kolle vir bas, hi-hat, snare, begeleiding, ensovoorts.

En hierdie word gekomponeer terwyl jy in 'n nuwe musiekstuk instap, en hierdie stuk is dinamies gekoppel aan die armswaai. So hierdeur oorbrug ons die beskadigde aksiepersepsielus in daardie pasiënte. Omdat ons Parkinson-pasiënte ken, kan hulle eintlik vinnig beweeg, hulle kan groot beweeg, maar hulle vind dit baie moeilik om dit te doen, en hulle vind dit selfs moeiliker om dit vol te hou.

Wat baie effektief werk, is hierdie eksterne maniere van stimulasie wat visueel, tasbaar of ouditief deur musiek kan wees. En in ons toepassing maak ons ​​die musiek betekenisvol. So tydens stap stap jy [00:22:00] teen 'n ritmiese konstante tempo. Jy kry betekenisvolle musiek wat jou vertel of jy goeie funksionele bewegings doen of nie.

En ons vind dit werklik effektief in eerste kliniese proewe. Ons sien dat dit pasiënte werklik help om hul motoriese amplitudes te verbeter in loop, armswaai en ook in stapfrekwensie. En ons glo dat dit 'n werklik innoverende tegniek is om terapieë te verbeter. En dit word uiteindelik individueel in die tuisomgewing gedoen, en jy het nie 'n terapeut nodig nie, en jy het nie 'n groep nodig nie.

So dit is ook baie aantreklik en toepaslik, byvoorbeeld vir lae-inkomstelande.

Me. Nicole Duff: Ek dink dis ongelooflik, en hierdie algoritme wat julle ontwerp het, is wonderlik. En ek dink wat dit amper doen, is wanneer jy iemand sien wat wil gaan draf en hulle sit hul AirPods in en hulle gaan draf. A- en byvoorbeeld, iemand met Parkinson's wat amper daardie gevoel van [00:23:00] normaliteit kan herhaal waar hulle ook, al loop hulle normaalweg rond met jou toepassing aan, maar hulle kan ook amper die gevoel van "Ek gaan uitgaan en gaan stap" herhaal, en ek herhaal dieselfde gevoel van atletiese vermoë wat iemand anders ook sou doen, wanneer dit ook 'n gevoel van terapie vir die res van die dag is.

Ek is nie seker of ek dalk net probeer om oormatig opgewonde daaroor te wees nie, maar ek dink dis 'n toepassing wat, soos jy sê, in lae-inkomstelande regtig na baie verskillende gebiede kan uitbrei. Ek sien dus uit na die publikasies.

Prof. Stefan Mainka: Dankie, ja.

Mev. Nicole Duff: Ons het 'n bietjie min tyd, maar ek het, o, ek het soveel meer vrae vir julle. Maar miskien een laaste een is, julle werk onder dieselfde sambreel, maar in baie verskillende sfere. Voel julle dat die woord musiekterapeut albei omvat wat julle doen, of voel julle dat die woord of die titel musiekterapeut [00:24:00] verander moet word om beter te verduidelik wat elkeen van julle doen? En miskien is dit omstrede en kan julle net sê "slaan oor".

Prof. Stefan Mainka: Dit is heeltemal wettig om dit te vra, om hierdie vraag te vra, en ons vra dit self ook by die universiteit, sou dit goed wees om spesifiek oor musiekpsigoterapie of funksionele terapie te praat? Dit is in sommige opsigte nuttig. Dit is nuttig om spesifieke doelwitte in navorsing te teiken om studies uiteen te sit en kliniese en bewysgebaseerde toepassings te beskryf.

Maar oor die algemeen sou ek sê ja, die algemene term musiekterapie is steeds die beste term om te hê, en daar kan al hierdie dinge ingesluit word. En soos ons bespreek het, het ons al die emosionele aspekte, die relasionele aspekte. Ons het wel sielkundige innerlike reflektiewe prosesse wat deur hierdie musiek begin word, selfs miskien deur 'n [00:25:00] funksionele gangoefening-musikale aktiwiteit, dit kan die geval wees.

So hierdie dinge val saam en dit is die magie en die potensiaal van musiek, en ons moet dit nie wegneem of beperk deur, dink ek, te eng te wees in die definisie van ons veld nie. Stem jy saam, Cassandra?

Mev. Cassandra Mulcahy: Ek stem absoluut saam. Ek dink aan verskillende psigodinamiese terapeute en hoeveel verskillende maniere hulle praktiseer, of arbeidsterapeute en hoeveel verskillende maniere hulle praktiseer. En ek dink musiekterapie is absoluut die sambreel wat al die prag en ontsag en bewysgebaseerde navorsing en magie vasvang wat ons daar buite met ons pasiënte skep.

Mev. Nicole Duff: Ek wil julle albei bedank. Ek het soveel meer oor musiekterapie en terapeute geleer gedurende hierdie tyd, en julle het my oë nog wyer oopgemaak vir die skoonheid daarvan. En baie dankie vir wat julle vir ons pasiënte doen en ek hoop dat ek julle weer eendag [00:26:00] sal ontmoet.

Thank you so much.

Mev. Cassandra Mulcahy: Baie dankie, Nicole, dat jy ons genooi het. Dit was 'n eer en 'n seën om vandag met jou te praat.

Prof. Stefan Mainka: Dankie, Nicole. Dankie, Cassandra.