Outo-immuun bewegingsversteurings | Kongres 2026
Divyani Garg: Welkom by die "MDS Podcast," die amptelike podsending van die Internasionale Parkinson- en Bewegingsversteuringsvereniging. Ek is jou aanbieder, Divyani Garg. Baie bly om ons gas vir die podsending, Jerome Honnorat, te verwelkom.
Hy is 'n neuro-onkoloog by die Lyon Neurologiese Hospitaal in Frankryk. Welkom by die podsending.
Bekyk volledige transkripsie
Jerome Honnorat: Dankie.
Divyani Garg: laat ek begin deur jou te vra, in terme van die outo-immuun bewegingsversteurings, herken ons nou 'n baie groot, groeiende spektrum van teenliggaampies en ook kliniese fenotipes. Dink jy dus dat ons 'n era betree waar die kliniese fenotipe dalk minder relevant word in vergelyking met die net herkenning van die teenliggaampies? Of dink jy dat noukeurige kliniese fenomenologie steeds die beginpunt van evaluering is?
Jerome Honnorat: Dis 'n baie moeilike vraag, want dis waar dat ons in die afgelope jare baie nuwe outo-antiliggame [00:01:00] beskryf het wat nuwe siektes beskryf wat voorheen heeltemal onbekend was. En in hierdie tye is dit elke ses maande een nuwe outo-antiliggaam, en ons het reeds meer as 100 outo-antiliggame beskryf, so dis baie.
En alle abnormale bewegings kan beskryf word in samehang met so 'n outo-immuun siekte. Maar een baie belangrike punt is dat elke kliniese simptoom geassosieer word met 'n spesifieke outo-antiliggaam. En so word die kliniese spektrum gereduseer tot spesifieke subtipes wat geassosieer word met 'n spesifieke kliniese aanbieding.
Maar vir die klinikus is dit nie baie nuttig nie, want jy kan 'n groot spektrum van abnormale beweging hê wat outo-immuun kan wees. En die teenwoordigheid en die karakterisering van die [00:02:00] outo-antiliggame is om twee redes baie belangrik. Eerstens, as dit positief is, kan jy seker wees van jou diagnose en immunomodulators aan die pasiënt voorstel om hulle te behandel.
Aan die ander kant, as jy geen biomerker het nie, kan jy nie seker wees van die siekte en die rol van die outo-immuunstelsel nie. En al hoe meer beskryf ons pasiënte met normale serebrospinale vloeistof (CSF), sonder inflammasie, wat duidelik te wyte is aan die meganismes van outo-immuun siektes. En daarom is die laboratorium en die karakterisering van die outo-antiliggame baie belangrik, en dit is belangrik om 'n verwysingslaboratorium te hê wat al die nuwe outo-antiliggame kan karakteriseer.
Divyani Garg: En net as nog 'n punt wat daarmee verband hou, het u gesê dat ons toenemend vind dat daar pasiënte is wat teenliggaam-negatief is of wat 'n normale serebrospinale vloeistof (CSF) sal hê. Dus, wanneer ons praat [00:03:00] oor bewegingsversteurings in verband met hierdie teenliggaampies, wanneer jy nie 'n teenliggaam het nie, maar jy het 'n bewegingsversteuring wat jy sterk vermoed immuun-gemedieerd is, het ons nie regtig kriteria of hoe om die klinikus te help om dit te probeer onderskei nie. Omdat ons kriteria vir outo-immuun enkefalitis het, maar
vir immuunbewegingsversteurings—?
/
/
Jerome Honnorat: Selfs die kriteria vir outo-immuunafwykings wat in 2016 saam met Frances Gross gepubliseer is, is nou nie baie akkuraat nie, want baie pasiënte het geen serebrospinale vloeistofontsteking nie, het 'n baie stadige aanvang van die siekte, wat dui op neurodegeneratiewe siektes, en as jy na die kliniese aanbieding van pasiënte met CASPR2- of LGI1-outo-antiliggame kyk, byvoorbeeld, in 40% van gevalle, het hierdie pasiënte nie die kriteria van Frances Gross wat in Lancet Neurology gepubliseer is nie. [00:04:00] En daarom is dit baie nuttig vir pasiënte met akute outo-immuun enkefalitis of outo-immuun enkefalopatie om die pasiënte te identifiseer, maar hierdie kriteria is nie doeltreffend by pasiënte met progressiewe aanvang van die siekte nie.
En daarom dink ek dat die belangrikste is om die kliniese aanbieding van die pasiënte wat met sulke outo-antiliggame geassosieer word, baie goed te verstaan om te dink dat dit hierdie diagnose kan wees en om 'n verwysingslaboratorium te hê om die outo-antiliggame te kan identifiseer. En vir pasiënte wat heeltemal negatief is en in 'n verwysingslaboratorium getoets is, is dit nie so maklik nie.
En ons moet dink en nuwe kriteria definieer om te kan weet of hierdie pasiënte met immunomodulators behandel kan word of nie. En die tweede ding is dat dit 'n eerste stap is om te sê dat pasiënte [00:05:00] getoets kan word met 'n eerste linie immunomodulasie om te sien of hulle daarmee kan verbeter.
Maar die moeilikste is daarna. As ons 'n tweede of 'n derde lyn wil toets, is daar baie newe-effekte, en daarom is dit nie so maklik as daar geen gekarakteriseerde outo-antiliggaam is nie. Dus, weer eens, die laboratorium is baie belangrik.
Divyani Garg: En ek dink dis regtig uitdagend in hierdie situasies, want jy gee die eerste-linie immunoterapie, maar daarna wonder die klinikus of die pasiënt op langtermyn immunoterapie gehou moet word, gegewe die newe-effekte. Dink jy dit sal nuttig wees as daar 'n paar biomerkers is wat ons in hierdie seronegatiewe gevalle kan vertel dat daar 'n definitiewe immuunproses plaasvind, net om die langtermynbehandeling te lei?
Jerome Honnorat: Tans is daar geen duidelike biomerker wat gebruik kan word nie. Maar jy kan na verskillende merkers van inflammasie in die [00:06:00] serebrospinale vloeistof (CSF) kyk, soos IL-10, IL-6, neopterin. Jy kan na die verskillende biomerkers van neurodegenerasie kyk wat dui op 'n neuronale dood wat kan verklaar wat gebeur het, maar om die differensiële diagnose met neurodegeneratiewe siektes te hê, is nie so maklik nie.
En so is dit 'n aantal argumente wat gebruik kan word om die pasiënt te kwalifiseer. Maar weereens, dit is baie belangrik om die outo-antiliggame te identifiseer, en ons sal praat oor die baie seldsame outo-antiliggame wat getoets moet word, want jy kan nuwe sindrome in hierdie subgroep van pasiënte hê.
Divyani Garg: Ja. Kan u dus meer daaroor uitbrei in terme van die nuwer teenliggaampies of die skaarser teenliggaampies wat geïdentifiseer is?
Jerome Honnorat: Ja. So honderde. Ons kan dus nie oor almal praat nie. En ons moet versigtig wees, want een outo-antiliggaam kan deur een groep beskryf word, maar [00:07:00] nie op die regte populasie getoets word om die sensitiwiteit en spesifisiteit van die outo-antiliggaam te ken nie. En om te erken dat dit werklik 'n nuwe siekte en 'n nuwe geassosieerde outo-antiliggaam is, moet dit deur verskillende groepe regoor die wêreld beskryf word.
En die metodes om die outo-antiliggame te identifiseer, is baie belangrik. En dit moet ook deur verskillende spanne regoor die wêreld gevalideer word. Die tweede punt wat baie belangrik is, is dat alle outo-antiliggame in werklikheid met seldsame siektes geassosieer word. Een baie belangrike voorbeeld is anti-Ri outo-antiliggame wat baie jare gelede beskryf is, aanvanklik by pasiënte met opsomioklonus en borskanker.
Dit is 'n goeie biomerker van paraneoplastiese sindrome. Dit word nou as [00:08:00] klassiek gedefinieer, maar in werklikheid identifiseer ons in Frankryk, onder 66 miljoen inwoners, slegs een of twee pasiënte per jaar. Vergelyk met 'n NMDA-reseptor is dit 50 pasiënte per jaar. Dieselfde vlak by pasiënte met LGI1- of anti-Hu-outoantiliggame.
So, 50 pasiënte onder 66 miljoen inwoners, dis 'n seldsame siekte. En een of twee, dis 'n baie seldsame siekte. En so is selfs die bekende outo-antiliggame wat oral in die wêreld geïdentifiseer kan word, skaars. So die nuwes wat beskryf is, ons weet nie presies die voorkoms van hierdie outo-antiliggame nie, maar dis min of meer dieselfde.
Dit is tussen 1 en 10 pasiënte per jaar onder 66 miljoen inwoners. Dit is dus baie laag. En daarom is die ontwikkeling van die metodes en die metodologie [00:09:00] om hierdie outo-antiliggame in een verwysingslaboratorium te identifiseer baie belangrik, want om die sensitiwiteit en die spesifisiteit van een outo-antiliggaam te meet, moet jy positiewe en negatiewe monsters hê.
Maar 'n negatiewe monster is baie maklik. Maar om positiewe monsters te hê om jou toets te kan valideer, is baie belangrik. En daarom dink ek dis 'n wêreldkwessie om monsters uit te ruil, om die toets op verskillende punte regoor die wêreld te valideer.
Divyani Garg: Ek wou jou ook net vra oor die toetsing, want ons het gepraat oor die belangrikheid daarvan om 'n verwysingslaboratorium te hê om die bevindinge te staaf, sommige van die teenliggaampies... daar word voorgestel dat hulle vals positiewe kan wees wat oorvertolk word.
Kan jy ons net 'n bietjie daaroor vertel?
Jerome Honnorat: Ja. Dis 'n baie belangrike punt, want ons moet versigtig wees oor die beskrywing van een outo-antiliggaam. Daar is [00:10:00] baie verskillende metodes om een outo-antiliggaam in 'n monster te identifiseer wat serebrospinale vloeistof (CSF) of serum kan wees. Die aanvanklike beskrywing het spesifieke metodes gebruik. Maar sommige laboratoriums kan verskillende metodes gebruik en sê dat hulle dieselfde outo-antiliggaam kan identifiseer.
Dis nie waar nie. Omdat die sensitiwiteit en spesifisiteit met een metode geëvalueer is. As jy die metodes verander, moet jy die sensitiwiteit en spesifisiteit spesifiseer, en meestal is dit nie die geval nie. En so kan jy, met sommige kommersiële toetse, 'n baie hoë vlak van vals-positiewe gevalle hê.
Byvoorbeeld, ons het 'n paar jaar gelede gepubliseer dat 'n kommersiële toets vir YO2-teenliggaampies meer as 90 persent van vals positiewe resultate opgelewer het as gevolg van die drempelwaarde en omdat dit ook [00:11:00] nie die regte antigeen was wat in die toets geplaas is nie. Dus, wanneer jy dit vir een pasiënt 'n positiewe resultaat gee, is dit baie belangrik om die resultate met die kliniese aanbieding te vergelyk.
Indien die kliniese aanbieding nie in samehang met sulke outo-antiliggame beskryf is nie, moet u twyfel hê oor die ware positiwiteit van die outo-antiliggame en vra oor die metodes wat gebruik is om die paneel outo-antiliggame te identifiseer. Dit is ook die geval as dit negatief is om seker te maak dat die toets wat gebruik is, sensitief genoeg is.
Jy moet met die laboratorium bespreek en vergelyk met die kliniese aanbieding van die pasiënte. Byvoorbeeld, as jy 'n pasiënt met neuropatie en nie ataksie het nie, positief vir YO2-teenliggaampies, en verder, as dit 'n man is, is dit duidelik 'n vals positief [00:12:00] en jy hoef nie na die positiwiteit van die outo-teenliggaampies om te sien nie.
So weereens, die laboratorium is baie belangrik. Die laboratorium moet 'n groot ervaring hê met die opsporing van outo-antiliggame. Die laboratorium moet verskillende metodes gebruik, want dit is nie altyd maklik nie. Jy mag dalk een toets positief hê en 'n ander toets negatief. Om verskillende metodes voor te stel om die outo-antiliggame te identifiseer en uiteindelik te sê of dit 'n ware positiewe toets is of nie.
Divyani Garg: Die teenliggaampies gee 'n leidraad oor die moontlike onderliggende meganisme. Kan u dus hieroor uitbrei en is dit relevant tot hoe ons pasiënte uiteindelik behandel?
Jerome Honnorat: Ek dink baie jare gelede het ons dalk ons idee gehad dat outo-immuun siektes 'n groot groep pasiënte met outo-immuun reaksies was, en dit was redelik soortgelyk, die meganisme. Dit is heeltemal vals. En nou is ons seker dat volgens [00:13:00] die geassosieerde outo-antiliggame, dit 'n spesifieke meganisme van die immuunreaksie is.
En die gevolg is dat die behandeling volgens die pasiënte moet verskil. Dit is duidelik dat ons ten minste twee verskillende meganismes het. Een, volgens die teiken van die outo-antiliggame, of dit 'n membraan-antigeen of 'n intrasellulêre antigeen is. In die geval van intrasellulêre antigeen, word dit meestal met kanker geassosieer.
Dit is 'n paraneoplastiese neurologiese sindroom. En die outo-antiliggame speel nie 'n direkte rol in die meganisme van die siekte nie. T-selle wat teen breinantigene geaktiveer word, is betrokke, en die simptome hou verband met neuronale dood. En dus kan die pasiënte nie heeltemal met behandeling verbeter nie, maar ons kan die immuunreaksie en die verspreiding van die siekte stop.
In die geval van membraan-antigeen, [00:14:00] is dit anders. Dit is nie altyd paraneoplasties nie. Dit sal afhang van die subtipe van die outo-antiliggame. Dit sal afhang van die ouderdom en geslag van die pasiënte. En die outo-antiliggame kan 'n direkte rol speel. Die kragtigste voorbeeld is anti-NMDA-reseptor enkefalitis.
In hierdie geval kan die outo-antiliggame die interaksie van die NMDA-reseptore met 'n proteïen genaamd Ephrin B2, wat die reseptor in die sinaps hou, blokkeer, en daarna is daar 'n internalisering van die reseptore, en dus die onvermoë om op die glutamaatstimulasie te reageer. In hierdie geval kan ons die pasiënte behandel, en as die outo-antiliggame verdwyn, sal jy 'n verbetering van die pasiënt sien, en die pasiënt kan van die simptome genees word.
So daar is verskillende meganismes. Ons het gedink dat LGI1 of CASPR2 dieselfde [00:15:00] meganisme kan wees. Trouens, dit is nie presies dieselfde nie. En daarom kan ons nie dieselfde behandeling en dieselfde bestuur van al die pasiënte hê nie. Dis die eerste reël. Nog 'n reël wat baie interessant is, is dat dit meestal, behalwe by pasiënte met glutamaatdekarboksilase 65-outoantiliggame, 'n akute immuunaktivering is.
En dus moet die pasiënt vir 'n tydperk behandel word, en nie vir 'n lang tydperk nie, want as dit akuut behandel word, kan jy die pasiënt genees met die aanvanklike immuunreaksie om die immuunreaksie te herorganiseer en die pasiënt te stabiliseer. En dus moet die behandeling oor 'n tydperk plaasvind en nie gedurende die hele lewe van die pasiënt nie.
Divyani Garg: Ons het soms pasiënte met 'n paraneoplastiese teenliggaam [00:16:00] wat geïdentifiseer is, maar die kanker is nog nie geïdentifiseer nie. Hierdie pasiënte sou op immunoterapie begin word, maar hulle reageer nie baie keer baie goed nie. Wat is u gedagte oor die eskalering van immunoterapie terwyl ons voortgaan met tumormonitering by hierdie pasiënte?
Jerome Honnorat: Jy moet dus vir 'n tydperk van 5 jaar na die teenwoordigheid van die kanker soek. Want ons het sommige pasiënte gesien wat kanker 5 jaar na die aanvang van die neurologiese simptome ontwikkel. Soms is daar geen geassosieerde kanker nie, en ons het gedemonstreer dat jy aanvanklik 'n regressie van die kankerselle kan hê, en die pasiënte kan slegs deur die immuunreaksie genees word.
En so sal jy nooit die kanker kan identifiseer nie. En so moet die pasiënt behandel word, maar weereens moet jy seker maak dat die immuunreaksie steeds teenwoordig is. As daar geen evolusie [00:17:00] van die pasiënt is nie, as die serebrospinale vloeistof geen inflammasie het nie, en jy die pasiënt aanvanklik reg behandel het, is dit nie nodig om die immunomodulasie te handhaaf nie.
Jy moet dit bespreek.
Divyani Garg: Ek wou jou ook net vra oor outo-immuniteit wat verband hou met immuunkontrolepuntinhibeerders, want hierdie gevalle word nou al hoe meer wêreldwyd geïdentifiseer. Kan jy ons 'n bietjie vertel oor ICI-verwante outo-immuun bewegingsversteurings?
Jerome Honnorat: Dis 'n baie interessante punt, en ek dink ons sal baie dinge in die volgende paar jaar beskryf, want meer en meer pasiënte word vir kanker behandel deur immuunkontrolepunt-inhibeerders. Alles kan waargeneem word, maar twee verskillende groepe. Een, met akute reaksie sonder geassosieerde outo-antiliggame wat gereeld in paraneoplastiese sindrome beskryf word.
Meestal, as jy die ICI stop en as jy die pasiënt met kortikosteroïede behandel [00:18:00], sal jy 'n verbetering van die neurologiese simptome en 'n stabilisering van die pasiënt sien. En, 'n baie belangrike punt, jy kan immuunkontrolepunt-inhibeerders weer instel indien nodig en 'n goeie behandeling vir die gewasontwikkeling voorstel, want meestal is die kanker stadium vier in hierdie pasiënt en daarom is dit baie belangrik om te bespreek.
Selfs by pasiënte met paraneoplastiese sindrome, as jy hulle met immunomodulators behandel, sal jy immuunkontrolepuntinhibeerders kan voorstel om die kanker te behandel indien nodig sonder die evolusie van die paraneoplastiese sindroom.
Die tweede geval is pasiënte wat behandel word vir kanker sonder neurologiese sindrome wat simptome ontwikkel, maar wat geassosieer word met gereelde outo-antiliggame soos anti-Hu of [00:19:00] anti-MA2 outo-antiliggame.
In hierdie geval is dit moeiliker. Die siekte is meer aggressief en daarom is dit baie moeilik om hierdie pasiënte te bestuur en die teenwoordigheid van outo-antiliggame is duidelik 'n slegte prognostiese faktor by hierdie pasiënte. Ons ken nie presies al die neurologiese simptome wat met immuunkontrolepunt-newe-effekte geassosieer kan word nie.
Onlangs het ons 'n artikel in die tydskrif Neurology, Neuroimmunology & Neuroinflammation gepubliseer oor vyf gevalle van Parkinson se siekte wat Parkinson se simptome ontwikkel het omdat dit bilateraal, simmetries en subakuut was. Maar interessant genoeg het ons dopaminerge differensiasie by die pasiënte gehad wat omkeerbaar was met kortikosteroïedbehandeling, en die pasiënte het met die behandeling verbeter, wat duidelik daarop dui [00:20:00] dat die simptome te wyte was aan die immuunreaksie.
En so sal ons waarskynlik 'n paar leidrade kan kry om die immuunreaksie te verstaan en wat die rol van die immuunreaksie is om die simptome van die pasiënt te veroorsaak.
Divyani Garg: Waarheen dink jy is die veld op pad oor die volgende vyf jaar? Wat dink jy sal die belangrikste ontwikkelings in die veld wees?
Jerome Honnorat: Ek dink dat die belangrikste ontwikkeling die begrip van die fyn meganismes van die immuunreaksie sal wees om te verstaan watter soort sitokiene betrokke is, watter soort selle, en die dialoog van limfosiete tussen T-selle en B-selle wat die oorsprong van die siekte is.
En die tweede punt is om te verstaan wat in die gewas van pasiënte met paraneoplastiese sindrome gebeur het. Ons het reeds 'n paar molekulêre abnormaliteite beskryf wat die sneller kan wees van die immuunafbraak wat [00:21:00] by hierdie pasiënte waargeneem is. En so sal ons presies kan verstaan wat gebeur het om die immuunafbraak te veroorsaak, die immuunaktivering te veroorsaak, en om 'n spesifieke behandeling vir die pasiënte voor te stel.
Dit is baie belangrik, want ons het in werklikheid reeds 'n groot paneel immunologiese middels op die mark wat gebruik kan word om pasiënte te behandel. Maar die belangrikste is om te verstaan watter een in watter subtipe outo-immuunreaksie voorgestel kan word. Dit is interessant om te sien dat onlangs nuwe behandelings teen outo-antiliggame en teen komplement by pasiënte met myasthenia gravis beskryf is.
Ons het gedink dat hierdie behandeling doeltreffend kan wees in outo-immuun enkefalitis. Dit is nie die geval nie, wat daarop dui dat die immuunreaksie nie dieselfde is nie. Maar ons het ander behandelings wat beskikbaar is. En as ons die meganismes identifiseer, sal ons spesifieke behandeling kan voorstel. Hoe ons dit kan doen met die nuwe tegnologie, analise van enkele selle in die bloed en in die serebrospinale vloeistof van die pasiënt om presies te kyk watter soort selle teenwoordig is, watter geaktiveer word, wat presies die immuunreaksie is.
Ons het ook molekulêre analise van die kankerselle om presies te verstaan wat die abnormaliteite is wat die immuunreaksie sal uitlok en aktiveer. En daarom hoop ek dat ons in die volgende vyf jaar baie dinge sal kan verstaan en baie verskillende pasiënte sal kan beskryf.
Net om af te sluit, dink ek dat sommige pasiënte met IgLON5 [00:23:00] outo-antiliggame baie interessant is om 'n groot paneel neurologiese siektes te verstaan, want ons het pasiënte sonder 'n duidelike immuunreaksie, maar met een outo-antiliggaam genaamd IgLON5 en 'n spesifieke HLA, daardie HLA-subtipe wat in hierdie pasiënte teenwoordig is, wat sterk op 'n immuunreaksie dui.
Maar wanneer ons in die brein van hierdie pasiënte kyk, is daar geen immuunreaksie nie, maar tau-fosforilering, die neerslag in neurone wat 'n neurodegeneratiewe siekte suggereer. Ons het dus duidelik 'n aanvang van die siekte met 'n immuunreaksie, en aanvanklik kan die pasiënte met immunomodulators behandel word, maar daarna 'n proses van neurodegenerasie wat deur die immuunreaksie veroorsaak word.
En so het ons 'n model om te verstaan wat [00:24:00] kan gebeur in sommige pasiënte met neurodegeneratiewe siektes en om aanvanklik spesifieke behandeling voor te stel om die neurodegenerasie te blokkeer. En so dink ek dat, as jy jonk is, daar baie werk is om te verstaan wat in hierdie pasiënte gebeur het.
Divyani Garg: Uitstekend. Baie dankie dat jy vandag by my aangesluit het vir die podsending.
Jerome Honnorat: Jy's welkom. Dankie.
Jerome Honnorat






