Huntington se siekte in Afrika en die Midde-Ooste: 'n oproep tot aksie
Huntington se siekte (HS) is 'n outosomale dominante fatale neurodegeneratiewe versteuring, gekenmerk deur motoriese, psigiatriese, gedrags- en kognitiewe simptome. Die siekte word onderrapporteer in Afrika en die Midde-Ooste, waar die inligting oor epidemiologie en bestuur van HD skaars is. Hier probeer ons fokus op Huntington se siekte in die streek en beklemtoon sommige van die uitdagings daarvan.
Die Voorkoms
Die wêreldwye voorkoms van Huntington se siekte is heterogeen en dit verskil van streek tot streek, met meer as tienvoudige verskille tussen streke regoor die wêreld.
Alhoewel daar baie gevallestudies met bevestigde CAG-herhalingsuitbreidings in verskillende lande regoor Afrika beskryf is, word die voorkoms van Huntington se siekte steeds onderskat.
In hul sistematiese oorsig het Rawlins en kollegas baie lae prevalensiesyfers onder swartes in Suid-Afrika (0.02, 95% KI 0–0.5 per 100,000 1.00) en Zimbabwe (95, 0.48% KI 1.84–100,000 per 5.1 2.1) gerapporteer. Aan die ander kant het Baine et al. hoër prevalensie van 0.25, 100,000 en XNUMX (per XNUMX XNUMX individue) vir onderskeidelik die wit, gemengde afkoms- en swart bevolkingsgroepe in Suid-Afrika gerapporteer.
Verslae uit Noord-Afrika is nie afdoende nie, met 'n studie wat in 1994 gedoen is, waaruit die voorkoms van die siekte in Egipte geskat is op 21 per 100,000 2, wat die wêreldwye voorkoms van lengte is, aangesien geen ander epidemiologiese studies gedoen is om dit te bevestig nie. Ander lande in die streek, insluitend Tunisië en MarokkoXNUMX, het 'n paar aangemelde gevalle van HD, maar steeds nie 'n benaderde voorkoms van die siekte nie.
Wat die voorkoms van die siekte in die Midde-Ooste betref, is dit nog nie duidelik nie. In 2009 het Scrimgeour3 'n skatting van 3-4 per 100,000 2019 gerapporteer, gebaseer op 'n paar beskikbare studies uit sommige lande in die streek. In 4 het Squitieri et. al.7.36 'n skatting van die voorkoms van 100,000 per XNUMX XNUMX inwoners uit die Muscat-streek van die Sultanaat van Oman gerapporteer.
Daar is 'n behoefte om nasionale en streeksregisters vir HD-gevalle te begin en meer epidemiologiese studies uit te voer om die voorkoms en prevalensie van die siekte in Afrika en die Midde-Ooste te skat.
Die Genetika
HD word veroorsaak deur die teenwoordigheid van 'n uitgebreide aantal CAG-herhalings in die HTT-geen op chromosoom 4p16.3.
Dit is die moeite werd om te noem dat daar hoë etnolinguistiese en genetiese diversiteit in Afrika is. Genetiese toetsing vir Huntington se siekte is reeds in 1994 in Afrika uitgevoer, hoofsaaklik in Suid-Afrika5, waar direkte mutasietoetsing vir HD beskikbaar was. Diagnostiese, prenatale en voorspellende toetsing vir HD is beskikbaar in Suid-Afrika6, maar nie in elke Afrikaland nie, wat die diagnose selfs meer uitdagend maak. Genetiese beradingsdienste word ook in Suid-Afrika verskaf, maar is baie gebrekkig of selfs afwesig in ander Afrikalande.
Wat HTT CAG uitgebreide allele en haplotipes betref, in vergelyking met Europese en Kaukasiese bevolkings, waar hulle tipies op haplogroep A gevind word, word hulle in Swart Afrikaanse en Oos-Asiatiese bevolkings meer algemeen op spesifieke variante van haplogroepe AB en C7,8 aangetref.
Squitieri en kollegas9 het die voorvaderlike oorsprong van HD-uitgebreide allele in sommige families in Oman (’n Midde-Oosterse land) ondersoek en getoon dat die meeste HD-families uit die Midde-Ooste, insluitend drie uit Oman, ’n A2b-haplotipe gedeel het wat soortgelyk aan Europeërs was.
Baie werk is in hierdie streke nodig om die algemene haplotipes en allele vir toekomstige alleelspesifieke antisense-oligonukleotiedeterapieë vir Huntington se siekte te identifiseer.
Nog 'n uitdaging in die genetika van HD in Afrika is die teenwoordigheid van fenokopieë, veral Huntington se siekte soos tipe 2 (HDL2), wat verskillende geenliggings en verskillende herhalings het; 'n CTG/CAG-uitbreidingsmutasie in ekson 2A van die junctphilin-3 (JPH3) geen op chromosoom 16q24.310. HDL2 het 'n kliniese beeld en radiologiese bevindinge soortgelyk aan HD met 'n paar subtiele veranderinge11.
Die beskikbaarheid van genetiese dienste vir diagnose en berading is hoogs benodig in die streek teen 'n billike prys. Dit noodsaak die verskaffing van goeie toerusting en voldoende opleiding in meer sentrums versprei oor die streek in Afrika en die Midde-Ooste, en die fasilitering van monsteroordrag wanneer nodig.
Kliniese aanbieding
Die aanbieding van die siekte is veranderlik, met sommige verslae wat getoon het dat psigiatriese manifestasies die aanvangsimptome was, terwyl ander berig het dat abnormale beweging die eerste simptome was. Daar is steeds 'n behoefte aan kohorte om die fenotipes van HD in verskillende lande in die streek te karakteriseer.
Bewustheids- en ondersteunende groepe
Daar is 'n duidelike gebrek aan bewustheid oor Huntigton se siekte in Afrika en die Midde-Ooste, wat ook bydra tot die onderrapportering van gevalle in die streek. Daar is 'n probleem met die soek van mediese advies, en ook 'n gebrek aan opgeleide neuroloë wat die siekte kan herken en diagnoseer. Daar is ook 'n gebrek aan ondersteunende sorg wat aan pasiënte en hul versorgers regoor Afrika en die Midde-Ooste verskaf word. Die kennis oor die siekte is nog in sy kinderskoene, met baie min hulpbronne in plaaslike tale om bewustheid te versprei.
Onlangs is daar pogings en inisiatiewe om bewustheid oor die siekte te verhoog, byvoorbeeld die Huntington's Disease Africa as 'n belangegroep https://hd-africa.org/, vir die Midde-Ooste is daar die Oman's Huntington's Disease Association. Daar is 'n paar inisiatiewe in Egipte om bewustheid te verhoog deur artikels te vertaal en opvoedkundige materiaal oor die siekte in Arabiese tale te skep https://ar.hdbuzz.net.
Daar is 'n behoefte om te skakel met die internasionale verenigings wat ondersteuning bied aan pasiënte met HD en hul families, bv. die Internasionale Huntington-siektevereniging (IHA), die Europese Huntington-siektevereniging (EHA) en die Huntington-siekte-jeugorganisasie (HDYO), en om die stigting van meer plaaslike en streeksverenigings aan te moedig.
Toegang tot versorging
Toegang tot sorg is steeds beperk tot pasiënte in Afrika en sommige ander Midde-Oosterse lande. Nie alle pasiënte in hierdie streke word deur gesondheidsversekering gedek nie, en hulle moet die hoë koste van die behandeling betaal12. Die multidissiplinêre sorg vir die bestuur van die siekte is ook nie goed gevestig nie, met min bekendheid oor die rol van nie-farmakologiese intervensie (bv. fisioterapie en spraakterapie en hoe om dit in verskillende stadiums van die siekte toe te pas).
Sosiale aspekte van die siekte
Sedert 1980, toe Hyden en kollegas13 die sosiale aspekte van HD gerapporteer het, is niks genoem nie. In hul verslag bespreek hulle die sosiale las, die selfmoordgedagtes, misdade en die ekonomiese las. Die las van HD word glad nie in die Midde-Ooste bespreek nie.
Opgeleide neuroloë en gespesialiseerde sentrums
Soos deur Scrimgeour in 2009 gerapporteer, mag die gemiddelde dokter in die Midde-Ooste nooit 'n geval van HD teëkom of herken nie, alhoewel daar baie gevalle uit verskillende lande aangemeld is, geld dit ook vir Afrika. Nog 'n probleem is die onvoldoende aantal neuroloë in verhouding tot die bevolkingsgetalle in verskillende lande in Afrika en die Midde-Ooste.
Om die probleem van die gebrek aan opgeleide neuroloë te oorkom, is opvoedkundige kursusse en genootskappe belangrik en om die inskrywing van neuroloë sowel as nie-neuroloë wat betrokke is by die bestuur van HD uit die streek aan te moedig. Dit word goed gedoen deur die Bewegingsversteuringsvereniging (MDS) wat 'n verskeidenheid onderrigkursusse en opvoedkundige materiaal oor HD aanbied. Hierdie poging is selfs meer waardeer tydens die COVID-19-pandemie toe alle kursusse gratis aanlyn beskikbaar was vir alle MDS-lede.
Nog 'n goeie geleentheid vir jong neuroloë is die EHDN-MDS-genootskap, wat opleiding oor Huntington se siekte by een van die Europese kundige sentrums bied. Aansoekers van lande met minder hulpbronne het die kans om vir ongeveer ses weke te bly en opleiding te ontvang oor die diagnose en bestuur van die siekte, baie verskillende aspekte van die siekte en die huidige kliniese proewe.
Nog 'n inisiatief wat deur die IHA geneem is, is om vergaderings vir Arabiese lande te hou, om die siekte vanuit sy verskillende aspekte bekend te stel en hoe om pasiënte in verskillende stadiums te hanteer.
Die eerste vergadering is op 25 Junie 2021 in Engels gehou, aangebied deur prof. Bernhard Landwehrmeyer van Ulm, Duitsland, waar talle kundige sprekers in die veld praatjies sal lewer. Die vergadering het 'n oorsig gebied oor HD en die verskillende stadiums daarvan, die motoriese manifestasies, die kognitiewe en gedragsmanifestasies, die genetiese diagnose en berading, versorgerervaring in sommige Arabiese lande, die status van HD in die Midde-Ooste, en hoe om die gaping tussen die Oosterse en Westerse lande in HD-bestuur te verklein.
Dit is die moeite werd om te noem dat 'n kort opname gedoen is oor die uitdagings waarmee neuroloë te kampe het tydens die behandeling van Huntington se siekte in Egipte. Die reaksies van 140 deelnemers het getoon dat die resultate laat diagnose (31.9%) of verkeerd gediagnoseerde gevalle, onbeskikbare behandeling en geen genesing (21.3%), gebrek aan bewustheid oor die siekte onder dokters en die publiek (19.6%), die genetiese toetsing is onvoldoende, nie teenwoordig in elke sentrum nie (12.3%), gebrek aan multidissiplinêre en ondersteunende sorg (12.3%), minder gereelde reaksies het ingesluit; gebrek aan ervare spesialiste, seldsame siektes sonder befondsing vir navorsing, geen gespesialiseerde sentrums nie, gebrek aan fasiliteite vir die pasiënte en hul families 14.
Ten slotte is aksie nodig in Afrika sowel as die meeste lande in die middel om die volgende te bereik: implementering van nasionale registers, verspreiding van meer bewustheid, die verskaffing van meer opvoedkundige kursusse en opleidingsgeleenthede, aanmoediging van samewerking regoor Afrika en die Midde-Ooste, sowel as internasionale samewerking op die gebied van pasiëntsorg en navorsing, die skep van meer ondersteunende groepe vir pasiënte en families vir meer bewustheid en om die stigma uit te wis, die verskaffing van meer inligting oor die siekte in verskillende plaaslike tale, fondsinsameling vir navorsing oor Huntington se siekte in Afrika en die Midde-Ooste, en die vestiging van gespesialiseerde HD-sentrums vir beter sorg en navorsing.
Verwysings:
- Rawlins M, D, Wexler N, S, Wexler A, R, Tabrizi S, J, Douglas I, Evans S, J, W, Smeeth L: Die voorkoms van Huntington se siekte. Neuroepidemiologie 2016;46:144-153. doi: 10.1159/000443738
- Bouhouche A, Regragui W, Lamghari H, Khaldi K, Birouk N, Lytim S, Bellamine S, Kriouile Y, Bouslam N, Haddou el HA, Faris MA, Benomar A, Yahyaoui M. Kliniese en genetiese data van Huntington-siekte in Marokkaanse pasiënte. Afr Health Sci. 2015 Des;15(4):1232-8. doi: 10.4314/ahs.v15i4.23. PMID: 26958025; PMCID: PMC4765413.
- Scrimgeour EM. Huntington-siekte (chorea) in die Midde-Ooste. Sultan Qaboos Univ Med J 2009; 9(1): 16-23.
- Squitieri F, Maffi S, Al Harasi S, et al. J Neurol Neurosurg Psychiatry Epub voor druk: [sluit asseblief Dag Maand Jaar in]. doi:10.1136/jnnp-2020323241
- Silber E, Kromberg J, Temlett JA, Krause A, Saffer D. Huntington se siekte bevestig deur genetiese toetsing in vyf Afrika-families. Mov Disord. 1998;13:726–730.
- Sizer EB, Haw T, Wessels T, Kromberg JGR, Krause A. Die gebruik en uitkoms van diagnostiese, voorspellende en prenatale genetiese toetsing vir Huntington-siekte in Johannesburg, Suid-Afrika. Genet Test Mol Biomarkers. 2011;16:1–6.
- Baine FK, Kay C, Ketelaar ME, et al. Huntington-siekte in die Suid-Afrikaanse bevolking kom voor op diverse en etnies verskillende genetiese haplotipes. Eur J Hum Genet. 2013;21:1120–1127.
- Kay C, Collins JA, Caron NS, et al. 'n Omvattende haplotipe-teikenstrategie vir alleel-spesifieke HTT-onderdrukking in Huntington-siekte. Am J Hum Genet. 2019;105:1112–1125.
- Squitieri, F., Mazza, T., Maffi, S. et al. Opsporing van die gemuteerde HTT en haplotipe van die Afrika-voorouer wat Huntington-siekte na die Midde-Ooste versprei het. Genet Med 22, 1903–1908 (2020). https://doi.org/10.1038/s41436-020-0895-1
- Baine FK, Krause A, Greenberg LJ. Die frekwensie van Huntington-siekte en Huntington-siekte-agtige 2 in die Suid-Afrikaanse bevolking. Neuroepidemiologie 2016;46(3):198–202.
- Anderson DG, Ferreira-Correia A, Rodrigues FB, Aziz NA, Carr J, Wild EJ, Margolis RL, Krause A (2019a) Vergelyking van die Huntington se siekte soos 2 en Huntington se siekte kliniese fenotipes. Mov Disord Clin Pract 6:302–311
- Mahdy HM. Huntington se siekte in Arabiese lande. J Huntingtons Dis 2015;4:205–8. Hayden MR, Ehrlich R., Parker H., Ferera SJ Sosiale Perspektiewe in Huntington se Chorea. S. Afr. med. l., 58, 201 (1980).
- S. El-Jaafary, A. Sabbah, H. Amer. Huntington se siekte in Egipte; 'n Groot uitdaging vir 'n geheimsinnige siekte [opsomming]. Mov Disord. 2020; 35 (aanvulling 1). https://www.mdsabstracts.org/abstract/huntingtons-disease-in-egypt-a-big-challenge-for-a-mysterious-disease/. Toegang verkry op 8 Junie 2021.
https://huntington-disease.org/
http://www.ehdn.org/
https://en.hdyo.org/




